27
Q.S الفرقان (25:27)
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا
wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).
و (به یاد آر) روزی که ستمگران انگشتانشان را میگزند و میگویند: «ای کاش همراه رسول راهی برگزیده بودم.
28
Q.S الفرقان (25:28)
يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا
yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).
ای وای بر من! کاش فلانی را دوست صمیمی خود نگرفته بودم،
29
Q.S الفرقان (25:29)
لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا
laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).
بهراستی او مرا از یادآوری (قرآن) گمراه کرد، پس از آنکه بهسویم آمد. و شیطان انسان را خوار و خیانتکار است.»