وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا
wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).
An (erënnert Iech) un den Dag, wou déi ongerecht Persoun sech op zwee Fanger gebass huet (seng Handlungen bedauert huet), a sot: "O! Wann ech nëmmen (eemol) de Wee mam Messenger gaange wier."
يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا
yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).
Oh, wee mir! Wann ech just net deen an deen zu mengem gudde Frënd gemaach hätt,
لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا
laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).
Tatsächlech huet hien mech vun der Erënnerung (vum Koran) ofgeféiert, nodeems se bei mech koum. An de Satan ass wierklech e Verréider vun der Mënschheet.