وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا
wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).
Һәм шул көндө (хәтерләйһегеҙме) залим кешенең ике бармағын тешләп, (үҙ ҡылыҡтарына үкенеп): «Эй!
يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا
yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).
Эй, ҡайғы миңә! Әгәр (элек) мин был фәлән-фәлән яҡын дуҫым (минең) эшләмәгән булһам,
لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا
laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).
Ысынлап та, ул мине (Ҡөрьән) киҫәтеүҙән аҙаштырҙы, ул (Ҡөрьән) миңә килгәс. Ә шайтан, ысынлап та, кешеләргә хыянатсы».