91
Q.S Ат-Тавба (9:91)
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Барои заифон, беморон ва онҳое, ки он чиро, ки барои харҷ карданашон намеёбанд, агар ба Худо ва Паёмбараш ростгӯ бошанд, гуноҳе нест (барои нарафтан ба ҷанг) ва ҳеҷ далеле барои сарзаниш кардани касоне, ки некӯкорӣ мекунанд, вуҷуд надорад. Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.