وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་སྤྲིན་གྱིས་གྱིབ་མ་བཏང་ནས་ཁྱེད་ལ་མན་དང་སལ་ཝ་བཏང་བ་རེད། ང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་སྤྲད་པའི་འཚོ་བཅུད་ལས་ཡག་པོ་ཟ་རོགས། ཁོང་ཚོས་ང་ཚོར་ནོར་འཁྲུལ་མ་བྱས་པར་རང་ཉིད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བྱས་ཡོད།
يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَآ اُحِلَّ لَهُمْۗ قُلْ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۙ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِيْنَ تُعَلِّمُوْنَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّٰهُ فَكُلُوْا مِمَّآ اَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهِ ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ
yas'alūnaka māżā uḥilla lahum, qul uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa mā ‘allamtum minal-jawāriḥi mukallibīna tu‘allimūnahunna mimmā ‘allamakumullāhu fa kulū mimmā amsakna ‘alaikum ważkurusmallāhi ‘alaih(i), wattaqullāh(a), innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).
ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་(མུ་ཧ་མཱད་) "ཁོང་ཚོར་ཁྲིམས་མཐུན་གང་ཡིན་ནམ།" ཁྱེད་རང་གིས་ཤ་ཟ་བར་སྦྱོང་བརྡར་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་རྔོན་པ་བྱེད་པ་དེ་ཁྱེད་ལ་ཁྲིམས་མཐུན་ཡིན་པ་དེ་ཁྱེད་རང་གིས་རྔོན་པ་བྱེད་པར་སྦྱོང་བརྡར་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་རྔོན་པ་བྱེད་པ་དེ་རེད།
فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ
fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).
དེ་ནས་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་ལ་(ཁ་བྷིལ་)སྟོན་པའི་ཆེད་དུ་ཕོ་རོག་ཅིག་ས་བརྐོ་བར་བཏང་བ་རེད། ཁོས་རང་གི་ཕུ་བོའི་ཕུང་པོ་ཇི་ལྟར་སྦས་དགོས་སམ། ཀ་བྷིལ་གྱིས་ "ཨོ། ང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད། ངས་ཅིའི་ཕྱིར་ཕོ་རོག་འདི་ལྟར་བྱེད་མི་ཐུབ་བམ། དེ་ལྟར་ངས་ངའི་སྤུན་མཆེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྦས་ཐུབ།" དེར་བརྟེན་ཁོ་རང་འགྱོད་པ་སྐྱེས་མཁན་གྱི་གྲས་སུ་ཚུད་རྒྱུ་རེད།
وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་མི་རིགས་བཅུ་གཉིས་སུ་བགོས་ནས་མི་རིགས་རེ་རེ་ལ་གྲངས་འབོར་མང་པོ་ཡོད། དེར་བརྟེན་(རྡོ་)དེ་ནས་ཆུ་མིག་བཅུ་གཉིས་བཞུར་བྱུང་། རུས་སྡེ་སོ་སོས་རང་ཉིད་ཀྱི་འཐུང་གནས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་སྤྲིན་གྱིས་གྱིབ་མ་བཏང་ནས་ཁོང་ཚོར་མན་དང་སལ་ཝ་བཏང་བ་རེད། (ང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་མཁོ་སྤྲོད་བྱས་པའི་འཚོ་བཅུད་ལས་ཡག་པོ་ཟ་རོགས།" ཁོང་ཚོས་ང་ཚོར་ནོར་འཁྲུལ་བྱས་མེད་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་ནི་རྟག་ཏུ་རང་ཉིད་ལ་ནོར་འཁྲུལ་བཟོ་མཁན་དེ་རེད།
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ
yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).
ཁྱེད་རང་ཚོའི་ནང་ནས་གཅིག་གིས་ཁོ་རང་གི་བདག་པོ་ལ་ཆང་མཁོ་སྤྲོད་བྱེད་པའི་འགན་འཁུར་རྒྱུ་རེད། གཞན་པ་དེ་ཁོ་རང་ཁྲམ་ཤིང་ལ་བཀལ་ནས་བྱིའུ་ཡིས་ཁོའི་མགོའི་ཆ་ཤས་ཟ་རྒྱུ་རེད།
يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى
yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.
ཀྱེ་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག། ང་ཚོས་ཁྱོད་ཚོའི་དགྲ་བོའི་ལག་ནས་སྐྱོབ་ཐུབ་པ་མ་ཟད། རི་བོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཁྱོད་ཚོ་དང་མཉམ་དུ་(སྨོན་ལམ་འདེབས་རྒྱུ)ཆིངས་ཡིག་བཞག་སྟེ་ཁྱོད་ཚོའི་མདུན་དུ་མན་དང་སལ་ཝ་བཏང་ཡོད།
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་གིས་བྱིའུ་དེ་དག་ལ་བརྟག་དཔྱད་བྱས་ཏེ་ “ངས་ཅིའི་ཕྱིར་ཧུད་ཧུད་མ་མཐོང་། ཁོང་མེད་པའི་ཁྲོད་དུ་ཡོད་དམ།