وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ
wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).
Һәм Ер йөҙөндә бер генә йәнлек тә, ике ҡанаты менән осҡан ҡош та юҡ, әммә улар барыһы ла һеҙҙең кеүек кешеләр (шулай уҡ). Китапта Беҙ ҡалдырған бер нәмә лә юҡ, һуңынан улар Аллаға йыйыласаҡ.
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
Сөләймән Дауытҡа мираҫ булып ҡалды, һәм ул (Сөләймән): «Эй, кешеләр, беҙгә ҡоштар телен өйрәттек һәм беҙгә барыһы ла бирелде.
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
Ҡырмыҫҡалар үҙәненә барып еткәс, бер ҡырмыҫҡа: «Эй, ҡырмыҫҡалар, ояларығыҙға инегеҙ, Сөләймән һәм уның ғәскәре һеҙҙе һиҙмәйенсә тапап ҡуймаһын», — тигән.
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
Һәм, ысынлап та, Беҙ Дауытҡа үҙебеҙҙән бүләк бирҙек. (Беҙ): «Эй, тауҙар һәм ҡоштар! Дауыт менән ҡат-ҡат юғары күтәрегеҙ», — тинек һәм Беҙ уның өсөн тимерҙе йомшарттыҡ.