وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
आनी (उगडास) जेन्ना तुमी म्हणलें, “हे मोयजेस! आमी फकत एकाच प्रकारचें अन्न सोंसूंक शकनात (खावंक) शकनात, देखून तुमच्या प्रभूक आमकां धर्तरेचेर जें वाडटा तें आमकां दिवपाक मागचें: वनस्पत, काकडी, लसूण, मसूर आनी कांदो.” ताणें (मोयजेसाक) म्हणलें, “तुमी कितें तरी बरें मागतात काय?, एका शारांत वच, तुमी मागतात तें तुमकां नक्कीच मेळटलें.” मागीर तांकां बदनामी आनी गरिबी मारली आनी तांकां (परत) अल्लाचो राग आयलो. तें (घडलें) कारण तांणी अल्लाचीं चिन्नां न्हयकारलीं आनी पैगंबरांक हक्का बगर मारले. ते आज्ञाभंग करपी आनी उल्लंघन करपी आशिल्ल्यान अशें जालें.
مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती खर्च करपी मनशाची बोधकथा सात कांड वाडपी बीं सारकी आसता, दरेक कांडाचेर शंबर बियो आसतात. अल्ला आपल्याक जाय ताचे खातीर गुणाकार करता आनी अल्ला सगळ्यांक आस्पावपी, सर्वज्ञ.
وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۚ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ نَبَاتَ كُلِّ شَيْءٍ فَاَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًا نُّخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُّتَرَاكِبًاۚ وَمِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَّجَنّٰتٍ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُشْتَبِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ اُنْظُرُوْٓا اِلٰى ثَمَرِهٖٓ اِذَٓا اَثْمَرَ وَيَنْعِهٖ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكُمْ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī nabāta kulli syai'in fa akhrajnā minhu khaḍiran nukhriju minhu ḥabbam mutarākibā(n), wa minan nakhli min ṭal‘ihā qinwānun dāniyatuw wa jannātim min a‘nābiw waz-zaitūna war-rummāna musytabihaw wa gaira mutasyābih(in), unẓurū ilā ṡamarihī iżā aṡmara wa yan‘ih(ī), inna fī żālikum la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
आनी तोच मळबांतल्यान उदक सकयल धाडटा, मागीर आमी ताचे वांगडा सगळ्या तरांचीं वनस्पत वाडयतात, देखून आमी त्या वनस्पतींंतल्यान पाचवीं वनस्पत भायर काडटात, त्या पाचव्या वनस्पतींंतल्यान आमी जायतीं कड्डणां भायर काडटात; आनी माडाच्या झाडा वयल्यान आमी लटकपी फांटे, आनी द्राक्षमळे कापले आनी (आमीय काडले) ऑलिव्ह आनी अळमी सारकीं आनी वेगळीं. फळां फळां जावन पिकतकच ताचे कडेन लक्ष दिवचें. खरेंच, तातूंत भावार्थी लोकां खातीर (अल्लाच्या शक्तीचीं) चिन्नां आसात.
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
ह्या संवसारीक जिविताची देख फकत उदका सारकें (पावस) जें आमी मळबांतल्यान सकयल धाडटात आनी धर्तरेची वनस्पत भरपूर वाडटा, तातूंतली कांय वनस्पत मनीस आनी गोरवां खातात. जो मेरेन धर्तरी आपल्या सोबीतकायेन आनी सजयल्ल्यान परिपूर्ण जाली आनी तिच्या रावपी लोकांक ती नक्कीच आपल्याक मेळटली (ताचें उत्पादन कापतले) अशें दिसतले मेरेन, आमची ख्यास्त तिका रातच्या वेळार वा दिसांत येता आनी आमी ताका (वनस्पती) कापणी केल्ल्या पिका भशेन करतात, काल ती वाडूंक नाशिल्ल्यावरी. अशे तरेन आमी चिन्न (आमच्या शक्तीचीं) चिन्न समजायतात, चिंतन करपी लोकांक.
وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْزُوْنٍ
wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli syai'im mauzūn(in).
आनी आमी धर्तरेक पातळायले आनी ताचेर दोंगर लायले आनी आमी थंय सगळें ताच्या आकारा प्रमाण वाडयलें.
يُنْۢبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّيْتُوْنَ وَالنَّخِيْلَ وَالْاَعْنَابَ وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
yumbitu lakum bihiz-zar‘a waz-zaitūna wan-nakhīla wal-a‘nāba wa min kulliṡ-ṡamarāt(i), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yatafakkarūn(a).
ताचे वांगडा तो तुमकां पिकां आनी ऑलिव्ह आनी खजूर आनी द्राक्ष आनी सगळ्या तरांचीं फळां वाडयता. खरेंच हातूंत विचार दिवपी लोकां खातीर एक संकेत आसा.
وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا
waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).
आनी तांकां (मनशां खातीर) ह्या संवसाराच्या जिविताची एक बोधकथा करात, आमी मळबांतल्यान सकयल धाडटात त्या उदका सारकें (पावस), जाका लागून तें धर्तरेचेर वनस्पतींचें सारें घालता, मागीर (वनस्पती) वाऱ्यान उडून व्हरतना सुकतात. आनी अल्ला सगळ्या गजालींचेर सर्वशक्तिमान आसा.
الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى
al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.
(देव) ताणें धर्तरेक तुज्या विसवाची सुवात केल्या, आनी तुज्या खातीर तातूंत मार्ग तयार केला आनी मळबांतल्यान उदक (पावस) धाडटा.” मागीर आमी ताचे वांगडा (पावसाच्या उदकाक) वेगवेगळ्या तरांचीं वनस्पत वाडयतात.
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّنَ الْبَعْثِ فَاِنَّا خَلَقْنٰكُمْ مِّنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِنْ مُّضْغَةٍ مُّخَلَّقَةٍ وَّغَيْرِ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَيِّنَ لَكُمْۗ وَنُقِرُّ فِى الْاَرْحَامِ مَا نَشَاۤءُ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوْٓا اَشُدَّكُمْۚ وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّتَوَفّٰى وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرَدُّ اِلٰٓى اَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْلَا يَعْلَمَ مِنْۢ بَعْدِ عِلْمٍ شَيْـًٔاۗ وَتَرَى الْاَرْضَ هَامِدَةً فَاِذَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاۤءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَاَنْۢبَتَتْ مِنْ كُلِّ زَوْجٍۢ بَهِيْجٍ
yā ayyuhan-nāsu in kuntum fī raibim minal-ba‘ṡi fa innā khalaqnākum min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma min ‘alaqatin ṡumma mim muḍgatim mukhallaqatiw wa gairi mukhallaqatil linubayyina lakum, wa nuqirru fil-arḥāmi mā nasyā'u ilā ajalim musamman ṡumma nukhrijukum ṭiflan ṡumma litablugū asyuddakum, wa minkum may yutawaffā wa minkum may yuraddu ilā arżalil-‘umuri likailā ya‘lama ba‘da ‘ilmin syai'ā(n), wa taral-arḍa hāmidatan fa iżā anzalnā ‘alaihal-mā'ahtazzat wa rabat wa ambatat min kulli zaujim bahīj(in).
हे लोकांनो! तुमकां पुनर्जिवंतपणाच्या (दिसाक) दुबाव आसल्यार, खरेंच आमी तुमकां धुळि थावन, मागीर वीर्याच्या थेंब्या थावन, मागीर रगताच्या गोठ्या थावन, मागीर परिपूर्ण आनी अपूर्ण मांसाच्या गांठांतल्यान रचल्यात, जाका लागून आमी तुमकां समजावंक शकतले; आनी आमी तुका आमच्या इत्से प्रमाण पूर्वनिर्धारीत काळा मेरेन पोटांत स्थीर केले, मागीर आमी तुका बाळंतपणांत भायर काडले, मागीर (ल्हवू ल्हवू) तुमी प्रौढपणांत पावले, आनी तुमच्यांतले कांय जाण संवसार सोडून गेले आनी (कांय जाणांक) परतून खूब जाण्टेपणांत (वृध्दपणांत) आयले, जाका लागून ताका आतां पयलींच खबर आशिल्लें कांयच कळ्ळें ना. आनी तुमकां दिसता की धर्तरी सुकी आसा, मागीर जेन्ना आमी तिचेर उदक (पावस) धाडटात तेन्ना धर्तरी जिवी जाता आनी पिकाळ जाता आनी वेगवेगळ्या तरांचीं सोबीत वनस्पत (वनस्पती) वाडटा.
فَاَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهٖ جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍۘ لَكُمْ فِيْهَا فَوَاكِهُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ
fa ansya'nā lakum bihī jannātim min nakhīliw wa a‘nāb(in), lakum fīhā fawākihu kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).
मागीर ताचे वांगडा आमी तुमकां खाजूर आनी द्राक्षांचीं बागाय वाडयतात; तातूंत तुमकां भरपूर फळां मेळटात आनी तीं तुमी खातात.
وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ
wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).
आनी (आमी वाडयतात) सिनाई पर्वतांतल्यान वाडपी ऑलिव्ह झाड, जें तेल तयार करता आनी खावप्यांक एक आनंद दिता.
اَوَلَمْ يَرَوْا اِلَى الْاَرْضِ كَمْ اَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ
awalam yarau ilal-arḍi kam ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).
आनी ते धर्तरे कडेन पळयना, आमी तातूंत कितले बरे जोडी वाडयतात?
اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ
am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).
तो (अल्ला) न्हय, जांणी मळब आनी धर्तरी रचली आनी जो तुमचे खातीर मळबांतल्यान उदक सकयल धाडटा आनी ताका लागून आमी सोबीत सोबीतकाय आशिल्लीं बागायती वाडयतात? ताचीं झाडां तुमकां वाडोवंक मेळचीं नात. अल्ला सोडून कोणूच देव आसा? बगर (सत्यांतल्यान) पयस वचपी तेच.
خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ
khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).
तुमी पळयतात तशें ताणें मळब खांब्यां बगर रचले आनी ताणें धर्तरेचे दोंगर (पृश्ठभागाचेर) दवरले, जाका लागून तो (धर्तरी) तुमकां हालोवंक ना; आनी धर्तरेचेर रावपी सगळ्या तरांचे हालचालीचे प्राणी प्रजनन करतात. आनी आमी मळबांतल्यान पावसाचें उदक सकयल धाडलें, मागीर तातूंत सगळ्या तरांचीं बरीं वनस्पतीं वाडयलीं.
وَجَعَلْنَا فِيْهَا جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ وَّفَجَّرْنَا فِيْهَا مِنَ الْعُيُوْنِۙ
wa ja‘alnā fīhā jannātim min nakhīliw wa a‘nābiw wa fajjarnā fīhā minal-‘uyūn(i).
आनी आमी तातूंत खाजूर आनी द्राक्षांचीं बागायती केलीं आनी तातूंत आमी उदकाचे झरे व्हांवपाक लायले.
سُبْحٰنَ الَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ وَمِنْ اَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُوْنَ
subḥānal-lażī khalaqal-azwāja kullahā mimmā tumbitul-arḍu wa min anfusihim wa mimmā lā ya‘lamūn(a).
धर्तरी वाडटा ताचेपसून आनी स्वता कडल्यान आनी तांकां खबर नाशिल्ल्या वस्तूंतल्यान जोडयेन सगळ्यो वस्तू रचपी अल्लाची महिमा आसूं.
وَاَنْۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّنْ يَّقْطِيْنٍۚ
wa ambatnā ‘alaihi syajaratam miy yaqṭīn(in).
मागीर आमी ताचे खातीर काळोख जातीचें झाड वाडयलें.
وَالْاَرْضَ مَدَدْنٰهَا وَاَلْقَيْنَا فِيْهَا رَوَاسِيَ وَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍۢ بَهِيْجٍۙ
wal-arḍa madadnāhā wa alqainā fīhā rawāsiya wa ambatnā fīhā min kulli zaujim bahīj(in).
आनी धर्तरेक आमी पातळायले आनी तिचेर घटमूट दोंगर लायले आनी ताचेर सोबीत वनस्पत रोयले,
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً مُّبٰرَكًا فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ جَنّٰتٍ وَّحَبَّ الْحَصِيْدِۙ
wa nazzalnā minas-samā'i mā'am mubārakan fa'ambatnā bihī jannātiw wa ḥabbal-ḥaṣīd(i).
आनी आमी मळबांतल्यान आशीर्वादित उदक सकयल धाडटात आनी ताचे वांगडा आमी कापणी खातीर पाचवीं झाडां आनी धान्य वाडयतात.
لِّنُخْرِجَ بِهٖ حَبًّا وَّنَبَاتًاۙ
linukhrija bihī ḥabbaw wa nabātā(n).
ताका लागून आमी ताचे वांगडा धान्य आनी वनस्पत वाडोवंक शकतले,
فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا حَبًّاۙ
fa'ambatnā fīhā ḥabbā(n).
मागीर थंय आमी धान्य पिकयलें,