وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
Ва ба инсонҳо амр кардем, ки ба падару модари худ некӣ кунанд. Модараш ӯро бо душворӣ ҳомиладор карда буд ва ӯро бо душворӣ (низ) таваллуд кард. Давраи ҳомиладорӣ то аз шир ҷудо шудан сӣ моҳ аст, то вақте ки (кӯдак) ба синни балоғат расид ва ба синни чиҳилсолагӣ расид, дуо кунад: «Эй Парвардигори ман, маро ҳидоят кун, то шукргузори неъмате бошам, ки ба ман ва падару модарам додаӣ ва корҳои шоистае анҷом диҳам, ки Ту аз онҳо розӣ ҳастӣ; ва ба ман некие ато кун, ки барои фарзандон ва наберагонам нозил шавад. Ба дурустӣ, ман ба сӯи Ту тавба кардам ва ба ростӣ, ман аз мусалмонон ҳастам».