وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).
Беҙ кешеләргә ата-әсәләренә изгелек ҡылырға бойорҙоҡ. Әсәһе уны ауырлыҡ менән ауырға ҡалдырған, ауырлыҡ менән тапҡан (шулай уҡ). Йөклөлөк осоро тиклем имеҙеү утыҙ ай, шулай итеп, ҡасан ул (бала) оло һәм ҡырҡ йәшкә етә, ул доға ҡыла: «Эй, Раббым, миңә етәкселек бир, мин Һинең ниғмәттәрең өсөн рәхмәтле була алам, тип, Һин миңә һәм минең ата-әсәйемгә бүләк иткән һәм, шулай итеп, мин изге эштәр эшләй алам, тип, миңә һәм балаларыма изгелек бирергә; ейәндәрем, ысынлап та, мин Һиңә тәүбә итәм һәм, ысынлап та, мин мосолмандарҙанмын».