اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ اُوْتُوْا نَصِيْبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُؤْمِنُوْنَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوْتِ وَيَقُوْلُوْنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا هٰٓؤُلَاۤءِ اَهْدٰى مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا سَبِيْلًا
alam tara ilal-lażīna ūtū naṣībam minal-kitābi yu'minūna bil-jibti waṭ-ṭāgūti wa yaqūlūna lil-lażīna kafarū hā'ulā'i ahdā minal-lażīna āmanū sabīlā(n).
Оё касонеро надидӣ, ки насибе аз китоб (Таврот) ба онҳо дода шудааст, ки ба Ҷибт ва тоғут имон меоранд ва ба кофирон (мушрикони Макка) мегӯянд, ки онҳо дар роҳи худ аз мӯъминон дурусттаранд.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۗوَمَنْ يَّلْعَنِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ نَصِيْرًا
ulā'ikal-lażīna la‘anahumullāh(u), wa may yal‘anillāhu falan tajida lahū naṣīrā(n).
Инҳо касоне ҳастанд, ки Аллоҳ онҳоро лаънат кардааст ва ҳар касро, ки Аллоҳ лаънат кунад, ту барои ӯ ёваре нахоҳӣ дошт.