فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا
fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).
بیا د زیږون درد هغه دې ته اړ کړه چې د خرما د ونې په بنسټ تکیه وکړي، هغې (مریم) وویل: "اوه، څومره (ښه) زه له دې دمخه مړه شوه، او زه هغه څوک شوم چې پام یې نه کیده او هیره شوې وه."
وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ
wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).
او د خرما د ونې بنسټ ځان ته وخوځوه، هغه به په تا باندې پخې خرماوې وغورځوي.
فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ
fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).
نو وخورئ، وڅښئ او خوشحاله اوسئ. که تاسو څوک ووینئ، نو ووایاست، "په حقیقت کې، ما د خدای، چې ډېر مهربان دی، لپاره روژه نیولې ده، نو زه به نن ورځ له چا سره خبرې ونه کړم."