فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا
fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).
Һуңынан бала табыу һыҙланыуҙары уны финик ағасы нигеҙенә таянырға мәжбүр итте, ул (Мәрйәм): «О, нисек (яҡшы) мин быға тиклем үлдем, һәм мин иғтибарға алынмаған һәм онотолмаған кешегә әйләндем», — тине.
وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ
wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).
Хөрмә ағасының нигеҙен үҙеңә табан һелкетһәң, ул һиңә өлгөргән финик ҡойор.
فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ
fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).
Шулай булғас, ашағыҙ, эсегеҙ һәм шатланығыҙ. Әгәр ҙә һеҙ берәйһен күрһәгеҙ, әйтегеҙ: «Ысынлап та, мин рәхимле Аллаһ өсөн ураҙа тоторға ант иттем, шуға күрә бөгөн бер кем менән дә һөйләшмәйәсәкмен».