وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).
सकाळीं आनी सांजवेळार आपल्या प्रभूक उलो मारपी लोकांक धांवडावन घालूंक नाकात, ते ताच्या सुखाची आस्त बाळगितात. तांच्या कृतीची तुमी कितलीशीच जापसालदारकी घेनात आनी ते तुमच्या कर्तुबांची कितलीशीच जापसालदारकी घेनात, हाका लागून तुमकां तांकां धांवडावपाचो (अधिकार आसा), जाका लागून तुमी वायट करप्यां मदीं आसतात.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
आनी तुमी (मुहंमद) आपल्या प्रभूक सकाळीं आनी सांजवेळार ताच्या प्रसन्नतेची आस्त बाळगून उलो मारपी लोकां कडेन धीर धर; आनी तुमचे दोळे तांकां वळोवंक नाकात (कारण) ते संवसारीक जिविताच्या रत्नांची आस्त बाळगितात; आनी ज्यांच्या काळजांतल्यान आमी आमचो उगडास करपाक दुर्लक्ष केलां, आनी तांच्या इत्सा फाटल्यान वचूं नाकात आनी तांची परिस्थिती रेखा हुंपल्या.