اِنَّ الَّذِيْنَ جَاۤءُوْ بِالْاِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنْكُمْۗ لَا تَحْسَبُوْهُ شَرًّا لَّكُمْۗ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۗ لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْاِثْمِۚ وَالَّذِيْ تَوَلّٰى كِبْرَهٗ مِنْهُمْ لَهٗ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna jā'ū bil-ifki ‘uṣbatum minkum, lā taḥsabūhu syarral lakum, bal huwa khairul lakum, likullimri'im minhum maktasaba minal-iṡm(i), wal-lażī tawallā kibrahū minhum lahū ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Dájúdájú, àwọn tí ó ń mú ìròyìn èké wá wà láàrín yín pẹ̀lú. Ẹ má ṣe rò pé ó burú fún yín, dípò bẹ́ẹ̀ ó dára fún yín. Olúkúlùkù wọn ni yóò gba èrè ẹ̀ṣẹ̀ tí ó ti ṣe. Ẹnikẹ́ni tí ó bá sì gba ìpín tí ó pọ̀ jùlọ nínú wọn (nínú ẹ̀ṣẹ̀ tí ó ti ṣe), òun náà yóò gba ìyà ńlá.
لَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَيْرًاۙ وَّقَالُوْا هٰذَآ اِفْكٌ مُّبِيْنٌ
lau lā iż sami‘tumūhu ẓannal-mu'minūna wal-mu'minātu bi'anfusihim khairā(n), wa qālū hāżā ifkum mubīn(un).
Kí ló dé tí àwọn onígbàgbọ́ àti àwọn onígbàgbọ́ kò fi ń ronú dáadáa nípa ara wọn, nígbà tí ẹ bá gbọ́ ìròyìn èké tí ẹ sì wí pé, “Irọ́ gidi ni èyí.”
لَوْلَا جَاۤءُوْ عَلَيْهِ بِاَرْبَعَةِ شُهَدَاۤءَۚ فَاِذْ لَمْ يَأْتُوْا بِالشُّهَدَاۤءِ فَاُولٰۤىِٕكَ عِنْدَ اللّٰهِ هُمُ الْكٰذِبُوْنَ
lau lā jā'ū ‘alaihi bi'arba‘ati syuhadā'(a), fa iż lam ya'tū bisy-syuhadā'i fa ulā'ika ‘indallāhi humul-kāżibūn(a).
Kí ló dé tí wọ́n (àwọn tó fi ẹ̀sùn kàn wọ́n) kò fi mú ẹlẹ́rìí mẹ́rin wá? Nítorí pé wọn kò mú ẹlẹ́rìí wá, wọ́n jẹ́ òpùrọ́ lójú Allāhu.
وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيْ مَآ اَفَضْتُمْ فِيْهِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū fid-dun-yā wal-ākhirati lamassakum fīmā afaḍtum fīhi ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Àti pé bí kì í bá ṣe oore-ọ̀fẹ́ Allāhu àti àánú Rẹ̀ lórí yín ní ayé yìí àti ní ìkẹ́yìn, ìyà ńlá ìbá ti bá yín nítorí ohun tí ẹ sọ nípa rẹ̀ (ìròyìn èké).
اِذْ تَلَقَّوْنَهٗ بِاَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُوْلُوْنَ بِاَفْوَاهِكُمْ مَّا لَيْسَ لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ وَّتَحْسَبُوْنَهٗ هَيِّنًاۙ وَّهُوَ عِنْدَ اللّٰهِ عَظِيْمٌ ۚ
iż talaqqaunahū bi'alsinatikum wa taqūlūna bi'afwāhikum mā laisa lakum bihī ‘ilmuw wa taḥsabūnahū hayyinā(n), wa huwa ‘indallāhi ‘aẓīm(un).
(Ẹ rántí) nígbà tí ẹ gbọ́ (ìròyìn èké) nípa ọ̀rọ̀ ẹnu, tí ẹ sì fi ẹnu yín sọ ohun tí ẹ kò mọ̀ nípa rẹ̀, tí ẹ sì kà á sí ọ̀rọ̀ kékeré, nígbà tí ó jẹ́ pé lójú Allāhu ó jẹ́ ọ̀rọ̀ ńlá.
وَلَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ قُلْتُمْ مَّا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّتَكَلَّمَ بِهٰذَاۖ سُبْحٰنَكَ هٰذَا بُهْتَانٌ عَظِيْمٌ
wa lau lā iż sami‘tumūhu qultum mā yakūnu lanā an natakallama bihāżā, subḥānaka hāżā buhtānun ‘aẓīm(un).
Kí ló dé tí o kò fi sọ nígbà tí o bá gbọ́ pé, “Kò yẹ kí a sọ̀rọ̀ nípa èyí. Ògo ni fún ọ, irọ́ ńlá ni èyí.”
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكَۚ تَبْتَغِيْ مَرْضَاتَ اَزْوَاجِكَۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhan-nabiyyu lima tuḥarrimu mā aḥallallāhu lak(a), tabtagī marḍāta azwājik(a), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Ìwọ Wòlíì! Kí ló dé tí o fi ń kọ ohun tí Allāhu ti sọ di òfin fún ọ sílẹ̀? Ṣé o fẹ́ kí àwọn ìyàwó rẹ dùn ún? Allāhu sì jẹ́ Aláforíjìn, Àánú jùlọ.
قَدْ فَرَضَ اللّٰهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ اَيْمَانِكُمْۚ وَاللّٰهُ مَوْلٰىكُمْۚ وَهُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qad faraḍallāhu lakum taḥillata aimānikum, wallāhu maulākum, wa huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Dájúdájú Allāhu ti fipá mú ọ láti tú ara rẹ sílẹ̀ kúrò nínú àwọn ẹ̀jẹ́ rẹ; Allāhu sì ni olùtọ́jú rẹ, Òun sì ni Onímọ̀, Ọlọ́gbọ́n gbogbo.
وَاِذْ اَسَرَّ النَّبِيُّ اِلٰى بَعْضِ اَزْوَاجِهٖ حَدِيْثًاۚ فَلَمَّا نَبَّاَتْ بِهٖ وَاَظْهَرَهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ عَرَّفَ بَعْضَهٗ وَاَعْرَضَ عَنْۢ بَعْضٍۚ فَلَمَّا نَبَّاَهَا بِهٖ قَالَتْ مَنْ اَنْۢبَاَكَ هٰذَاۗ قَالَ نَبَّاَنِيَ الْعَلِيْمُ الْخَبِيْرُ
wa iż asarran-nabiyyu ilā ba‘ḍi azwājihī ḥadīṡā(n), falammā nabba'at bihī wa aẓharahullāhu ‘alaihi ‘arrafa ba‘ḍahū wa a‘raḍa ‘am baḍ(in), falammā nabba'ahā bihī qālat man amba'aka hāżā, qāla nabba'aniyal-‘alīmul-khabīr(u).
Ẹ rántí ìgbà tí Ànábì (Àlàáfíàh) bá ọ̀kan lára àwọn ìyàwó rẹ̀ (Hafsah) sọ̀rọ̀ ní ìkọ̀kọ̀ nípa ìṣẹ̀lẹ̀ kan. Lẹ́yìn náà ó sọ fún Àáṣà (Àlàáfíàh) tí Ànábì sì sọ fún un nípa rẹ̀, lẹ́yìn náà (Ànábì) sọ fún (Hafsah) nípa díẹ̀ nínú rẹ̀, ó sì fi díẹ̀ pamọ́. Nígbà tí (Ànábì) sọ fún un (Hafsah), ó bi í pé, “Ta ló sọ èyí fún ọ?” Ànábì (Àlàáfíàhh) sọ pé, “Àlàáfíàhh, Olùmọ̀ gbogbo nǹkan, ni ó sọ fún mi.”
اِنْ تَتُوْبَآ اِلَى اللّٰهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوْبُكُمَاۚ وَاِنْ تَظٰهَرَا عَلَيْهِ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلٰىهُ وَجِبْرِيْلُ وَصَالِحُ الْمُؤْمِنِيْنَۚ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَعْدَ ذٰلِكَ ظَهِيْرٌ
in tatūbā ilallāhi faqad ṣagat qulūbukumā, wa in taẓāharā ‘alaihi fa innallāha huwa maulāhu wa jibrīlu wa ṣāliḥul-mu'minīn(a), wal-malā'ikatu ba‘da żālika ẓahīr(un).
Tí ẹ̀yin méjèèjì bá ronú pìwàdà sí Allah, dájúdájú ọkàn yín méjèèjì yóò tẹ̀ síbi (láti gba òtítọ́); tí ẹ̀yin méjèèjì bá sì ran ara yín lọ́wọ́ láti yọ Annabi lẹ́nu, nígbà náà dájúdájú, Allah ni olùtọ́jú rẹ̀ àti (pẹ̀lú) Jibrilu àti àwọn onígbàgbọ́ rere; àti ní àfikún sí èyí, àwọn áńgẹ́lì ni olùrànlọ́wọ́ rẹ̀.
عَسٰى رَبُّهٗٓ اِنْ طَلَّقَكُنَّ اَنْ يُّبْدِلَهٗٓ اَزْوَاجًا خَيْرًا مِّنْكُنَّ مُسْلِمٰتٍ مُّؤْمِنٰتٍ قٰنِتٰتٍ تٰۤىِٕبٰتٍ عٰبِدٰتٍ سٰۤىِٕحٰتٍ ثَيِّبٰتٍ وَّاَبْكَارًا
‘asā rabbuhū in ṭallaqakunna ay yubdilahū azwājan khairam minkunna muslimātim mu'minātin qānitātin tā'ibātin ‘ābidātin sā'iḥātin ṡayyibātiw wa abkārā(n).
Tí ó bá (Ànábì) bá kọ ọ́ sílẹ̀, bóyá Ọlọ́run yóò fi àwọn ìyàwó tí ó dára jù ọ́ lọ rọ́pò rẹ̀, àwọn obìnrin tí wọ́n jẹ́ onígbọràn, àwọn tí wọ́n gbàgbọ́, àwọn tí wọ́n jẹ́ onígbọràn, àwọn tí wọ́n ronú pìwàdà, àwọn tí wọ́n ń jọ́sìn, àwọn tí wọ́n ń gbààwẹ̀, àwọn opó àti àwọn tí wọ́n jẹ́ wúńdíá.