وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّعْجِبُكَ قَوْلُهٗ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّٰهَ عَلٰى مَا فِيْ قَلْبِهٖ ۙ وَهُوَ اَلَدُّ الْخِصَامِ
wa minan-nāsi may yu‘jibuka qauluhū fil-ḥayātid-dun-yā wa yusyhidullāha ‘alā mā fī qalbih(ī), wa huwa aladdul-khiṣām(i).
Eta gizakien artean badago mundu honetako bizitzari buruz zuri (Mahoma) atsegin dizun norbait, eta Allahren aurrean bere bihotzean dagoenari buruzko testigantza ematen duena, aurkaririk sutsuena izanik.
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِيْنٍۙ
wa lā tuṭi‘ kulla ḥallāfim mahīn(in).
Eta ez obeditu zin egitea eta iraintzea gustuko duen inori,
هَمَّازٍ مَّشَّاۤءٍۢ بِنَمِيْمٍۙ
hammāzim masysyā'im binamīm(in).
kritikatzea gustatzen zaiona, gero eta gehiago zabaltzen dituena kalumniak,
مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ
mannā‘il lil-khairi mu‘tadin aṡīm(in).
ongi guztia oztopatzen duena, mugak gainditzen dituena eta bekatuz betea dagoena,
عُتُلٍّۢ بَعْدَ ذٰلِكَ زَنِيْمٍۙ
‘utullim ba‘da żālika zanīm(in).
izaera bortitza duena, bere krimenengatik ere famatua dena,
اَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَّبَنِيْنَۗ
an kāna żā māliw wa banīn(a).
aberatsa delako eta seme-alaba asko dituelako.
اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ
iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).
Gure bertsoak errezitatu zizkiotenean, esan zuen: "(Hauek dira) antzinakoen ipuinak".
سَنَسِمُهٗ عَلَى الْخُرْطُوْمِ
sanasimuhū ‘alal-khurṭūm(i).
Geroago marka bat jarriko diogu (bere) enborrean.
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍۙ
wailul likulli humazatil-lumazah(tin).
Ai madarikatu eta kritikari orori,
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
aberastasuna bildu eta zenbatzen duena,
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
Berak (gizonak) uste du bere aberastasunak eutsiko diola.
كَلَّا لَيُنْۢبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِۖ
kallā layumbażanna fil-ḥuṭamah(ti).
Inola ere ez! Hutamah-ra (Infernura) botako dute, zalantzarik gabe.
وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا الْحُطَمَةُ ۗ
wa mā adrāka mal-ḥuṭamah(tu).
Eta badakizu zer den Hutamah?
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(Hau da) Allahren (zigorraren) sua piztu dena,
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
bihotzera (erretzen) duena.
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
Egia esan, sua ondo itxita dago (beren gainean),
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
haga luzeei lotuta zeuden bitartean.