مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
No l’é appropiou pe-o Profeta e pe quelli che creddan domandâ o perdono (da Allah) pe-i politeisti, anche se son (seu) parenti, dòppo che ghe l’é ciæo che i politeisti son i abitanti de l’Inferno.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
Pe quello ch'o l'à da fâ co-a domanda de perdono do Ibrahim (à Allah) pe seu poæ, a no l'ea ninte atro che pe caxon de unna promissa ch'o l'aiva fæto à seu poæ. Coscì, quande l’é vegnuo ciæo à Abraham che seu poæ o l’ea un nemigo de Allah, Abraham o s’é separou da lê. De fæto, o Ibrahim o l'ea unna persoña ben ben gentile e de cheu bon .
اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
De fæto, ti (Muhammad) no peu guiddâ quelli che ti ami, ma Allah o guidda quelli ch’o veu, e o conosce megio quelli che son dispòsti à reçeive unna guidda.