مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
Ɛnsɛ sɛ Ɔkɔmhyɛni no ne wɔn a wɔgye di sɛ wɔbɛsrɛ bɔne fafiri (firi Allah hɔ) ama mushrikfoɔ no, sɛ wɔyɛ (n’abusuafoɔ) mpo a, ɛberɛ a ɛda adi pefee ma wɔn sɛ mushrikfoɔ no ne Amanehunufoɔ a wɔte hɔ no akyi.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
Ɛdefa Ibrahim adesrɛ a ɔde hwehwɛɛ bɔne fafiri (ma Allah) maa n’agya no ho no, na ɛnyɛ obiara sɛ ɛnam bɔhyɛ bi a ɔhyɛɛ n’agya nti. Enti bere a ɛdaa adi pefee maa Abraham sɛ n’agya yɛ Allah tamfo no, Abraham tetew ne ho fii ne ho. Nokwarem no, na Ibrahim yɛ obi a odwo na ɔwɔ koma pa ara
اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
Ampa ara se, wo (Muhammad) ntumi nkyere nkurafoa a wodɔ no kwan, na mmom Allah na 3kyere nkurafoa a 3pe kwan, na 3nim nkurafoa a wope pe se wobegye kwankyere no yie.