وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ
wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).
आनी तांणी म्हणलें, "तुमी धर्तरेंतल्यान आमकां उदकाचो झरो धाडना मेरेन आमी तुमचेर (मुहंमद) विस्वास दवरचे नात,
اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ
au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).
वा तुमकां खाजूर आनी द्राक्षांची बाग आसा, मागीर तुमी तातूंतल्यान वेगान व्हांवपी न्हंय व्हांवपाक दितात,
اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ
au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).
वा तुमी म्हणटात तशें मळबाचे कुडके आमचेर सोडटात वा (आदीं) अल्ला आनी देवदूतांक आमचे कडेन तोंडपाठ हाडटात,
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
वा तुका भांगराचें घर (निर्मित) आसा, वा तूं सर्गार चडटा. आनी तुमी आमकां वाचपाक पुस्तक सकयल धाडले बगर आमी तुमच्या स्वर्गारोहणाचेर विस्वास दवरचे नात." म्हण (मुहंमद), "म्हज्या प्रभूचो महिमा, हांव फकत दूत आशिल्लो मनीस न्हय?"
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا
wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).
अशें, दर एका संदेष्ट्या खातीर, आमी पातक करप्यांचे दुस्मान केल्यात. पूण तुमचो प्रभु मार्गदर्शक आनी आदार म्हूण पुरो.
وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا
wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).
आनी जेन्ना ते तुमकां (मुहंमद) पळयतात तेन्ना ते फकत तुमची फकाणां करतात (म्हणून), “होच मनीस जाका अल्लान दूत म्हूण धाडलो?
وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا
wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).
आनी तांकां फायदो जायना आनी तांकां (तशेंच) आपत्ती हाडना अशें ते अल्लाच्या भायर ताची पुजा करतात. अविश्वासी लोक आपल्या प्रभूचे (सैतानाचे आज्ञाभंग करपाचे) आदार करतात.
ذُقْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْكَرِيْمُ
Żuq, innaka antal-‘azīzul-karīm(u).
"अनुभूती कर, तूं खरेंच एक पराक्रमी आनी उदात्त मनीस."
كَلَّآ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَيَطْغٰىٓ ۙ
kallā innal-insāna layaṭgā.
एकदम न्हय! खरेंच मनीस खऱ्यांनीच आपल्या मर्यादे भायर आसात,
اَنْ رَّاٰهُ اسْتَغْنٰىۗ
ar ra'āhustagnā.
जेन्ना ताका आपूण पुरो अशें दिसता.
اَرَاَيْتَ الَّذِيْ يَنْهٰىۙ
ara'aital-lażī yanhā.
बंदी घालपी लोकां विशीं तुमकां कितें दिसता?
اَرَاَيْتَ اِنْ كَانَ عَلَى الْهُدٰىٓۙ
ara'aita in kāna ‘alal-hudā.
तो (जाका मागणें करपाक बंदी आसा) सत्याचेर (मार्गदर्शन) आसल्यार तुमकां कितें दिसता,
اَوْ اَمَرَ بِالتَّقْوٰىۗ
au amara bit-taqwā.
वा ताणें तुका (अल्ला) भियेवंक सांगलें?
اَرَاَيْتَ اِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۗ
ara'aita in każżaba wa tawallā.
तो (जो मना करता) फट उलयता आनी फाटीं सरलो जाल्यार तुमकां कितें दिसता?
اَلَمْ يَعْلَمْ بِاَنَّ اللّٰهَ يَرٰىۗ
alam ya‘lam bi'annallāha yarā.
अल्ला (आपलीं सगळीं कर्तुबां) पळयता हें ताका खबर ना?
كَلَّا لَىِٕنْ لَّمْ يَنْتَهِ ەۙ لَنَسْفَعًاۢ بِالنَّاصِيَةِۙ
kallā la'il lam yantah(i), lanasfa‘am bin-nāṣiyah(ti).
कांय नजो! खरेंच, तो थांबना जाल्यार (अशें करुंक) आमी ताका ताच्या तकलेच्या माथ्यार धरून, (नरकांत) ओडून घेतले हें खात्रीचें,
نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍۚ
nāṣiyatin kāżibatin khāṭi'ah(tin).
म्हणजेच) फटींग आनी आज्ञाभंग करपी मनशाच्या तकलेचो मुकुट.
فَلْيَدْعُ نَادِيَهٗۙ
falyad‘u nādiyah(ū).
देखून ताणें आपल्या पंगडाक (ताका मजत करपाक) आपोवचो,
سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَۙ
sanad‘uz-zabāniyah(ta).
रोखडेंच आमी जबनियाच्या देवदूतांक, (पापी लोकांक त्रास दिवपी) उलो मारतले,
كَلَّاۗ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ࣖ
kallā, lā tuṭi‘hu wasjud waqtarib.
कांय नजो! ताचें आज्ञा पाळूंक नाकात; आनी नमस्कार करून (आपले अल्लाक) लागीं पावचें.