۞ مَا نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِهَا ۗ اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
mā nansakh min āyatin au nunsihā na'ti bi khairim minhā au miṡlihā, alam ta‘lam annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Ҳар оятеро, ки насх кунем ё аз ёд барорем, албатта, онро ба ҷои он чизе беҳтар ё монанд ба он хоҳем дод. Оё намедонӣ, ки Худо бар ҳар коре тавоност?
يَمْحُوا اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُ وَيُثْبِتُ ۚوَعِنْدَهٗٓ اُمُّ الْكِتٰبِ
yamḥullāhu mā yasyā'u wa yuṡbit(u), wa ‘indahū ummul-kitāb(i).
Аллоҳ ҳар чиро, ки хоҳад, аз байн мебарад ва муайян мекунад ва дар паҳлӯи Ӯ Уммул-Китоб (Лавҳ Маҳфуз) аст.
وَاِذَا بَدَّلْنَآ اٰيَةً مَّكَانَ اٰيَةٍ ۙوَّاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا يُنَزِّلُ قَالُوْٓا اِنَّمَآ اَنْتَ مُفْتَرٍۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ
wa iżā baddalnā āyatam makāna āyah(tin), wallāhu a‘lamu bimā yunazzilu qālū innamā anta muftar(in), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).
Ва ҳангоме ки мо як оятро бо ояти дигар иваз мекунем ва Аллоҳ беҳтар медонад, ки чӣ нозил кардааст, мегӯянд: «Шумо (эй Муҳаммад), танҳо онро бофтаед», дар асл, аксари онҳо намедонанд.