يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ
yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).
Һеҙҙең берегеҙ үҙ хужаһына араҡы менән тәьмин итеү менән шөғөлләнәсәк. Ә икенсеһе арҡысаҡҡа ҡаҙаласаҡ, ҡоштар уның башының бер өлөшөн ашаясаҡ. Һеҙ һораған мәсьәләгә яуап бирелде.
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Һәм ата-әсәһен тәхеткә күтәрҙе. Һәм улар (бөтәһе лә) уға (Йософҡа) баш эйҙе. Һәм ул (Йософ) әйтте: "Эй, атайым! Был минең элекке төштөмдөң тәфсире. Һәм, ысынлап та, Раббым уны ысынбарлыҡҡа әйләндерҙе. Ысынлап та, Раббым миңә изгелек эшләне, Ул мине төрмәнән азат иткәндә һәм һеҙҙе ауылдан алып сыҡҡанда, шайтан минең һәм ҡәрҙәштәрем араһындағы мөнәсәбәттәрҙе юҡ иткәндән һуң, Ысынлап та, Ул ниҙә нәзәкәтле. Бөтә нәмәне белеүсе, хикмәтле.