فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
अनि तिनीहरू दुवै जना डुङ्गामा चढेसम्म गए र उनले त्यसमा प्वाल पारे। उनले (मोशाले) भने, "तिमीले डुङ्गामा किन प्वाल पार्यौ? के तिमीले त्यसमा बस्नेहरूलाई डुबाइदियौ?" साँच्चै, तिमीले ठूलो पाप गर्यौ।
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
त्यसैले दुवै जना हिँडे; जबसम्म ती दुई जना एक जना युवकलाई भेटेनन्, तब उसले उसलाई मारिदियो। उसले (मोशाले) भन्यो, "तिमी किन एक पवित्र आत्मालाई मार्छौ, किनकि उसले अर्को व्यक्तिलाई मारेको होइन? साँच्चै, तिमीले धेरै गलत काम गरेका छौ।"
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
त्यसैले दुवै जना अगाडि बढे; यसरी जब ती दुई जना कुनै देशका मानिसहरूकहाँ आए, तब दुवै जनाले मानिसहरूबाट मनोरञ्जन लिन चाहे, तर तिनीहरू (त्यस देशका मानिसहरू) ले तिनीहरूलाई मनोरञ्जन दिन चाहेनन्, तब दुवै जनाले (त्यो देशमा ) घरहरूको पर्खालहरू भेट्टाए जुन लगभग भत्किँदै थियो, त्यसपछि उनले तिनीहरूलाई सीधा पारे। उनले (मोशा) भने, "यदि तपाईं चाहनुहुन्छ भने, तपाईं यसको लागि पुरस्कार माग्न सक्नुहुन्छ।"