فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
Also si béid weidergaangen, bis si u Bord vum Boot komm sinn an hien e Lach dran gemaach huet. Hie (de Moses) sot: "Firwat hues du e Lach am Boot gemaach? Hues du seng Insassen erdronk?" Wierklech, du hues eng grouss Sënn begaangen.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
Also sinn déi zwee gaangen; bis déi zwee engem jonke Mann begéint sinn, deen hien ëmbruecht huet. Hie (de Moses) sot: "Firwat ëmbréngs du eng reng Séil, net well hien eng aner Persoun ëmbruecht huet? Wierklech, du hues eppes ganz Schlechtes gemaach."
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
Sou sinn déi zwee weidergaangen; sou datt, wéi déi zwee bei d'Awunner vun engem Land koumen, si béid gefrot hunn, vun den Awunner ënnerhale ze ginn, awer si (d'Awunner vun deem Land) wollten se net ënnerhalen, dunn hunn si béid d'Mauere vun den Haiser fonnt, déi bal zesummegebrach sinn (an deem Land), dunn huet hien se riicht gemaach. Hie (de Moses) sot: "Wann Dir wëllt, kënnt Dir eng Belounung dofir froen."