فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
از اینرو هر دو آنها راه رفتند، تا زمانیکه هر دو آنها سوار کشتی شدند او در آن یک سوراخ ساخت. او (موسی) گفت، "چرا شما در قایق سوراخ کردید، تا مسافرین را غرق کنید؟" واقعاً شما یک اشتباه بزرگ مرتکب شده اید.
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
از اینرو هر دوی آنها راه رفتند؛ تا زمانیکه این دو نفر با یک مرد جوان ملاقات کردند، او او را کشت. او (موسی) گفت، "چرا شما یک روح پاک را میکشید، نه بخاطریکه او شخص دیگری را کشته است؟ در حقیقت، شما یک کار بسیار اشتباه انجام داده اید. "
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
از اینرو این دو ادامه دادند؛ طوری که وقتی این دو نزد مردم یک کشور آمدند، هر دو خواستند که توسط مردم پذیرایی شوند، اما آنها (مردم آن کشور) نخواستند از آنها پذیرایی کنند، سپس هر دو دیوار خانه هایی را که تقریباً در حال فروریختن بود (در آن کشور) یافتند، سپس او آنها را صاف کرد. او (موسی) گفت، "اگر شما بخواهید، شما میتوانید برای آن پاداش بخواهید. "