اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ
ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).
მოუწოდე (ხალხს) შენი უფლის გზისკენ სიბრძნითა და კეთილი სწავლებით და ეკამათე მათ კეთილი გზით. ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი უკეთ უწყის, ვინ გადაუხვევს მის გზას და უკეთ უწყის, ვინ არის ჭეშმარიტად სწორი გზაზე.
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
მან უპასუხა: „მართლაც, ვერ შეძლებ ჩემთან მოთმინებას.
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
და როგორ შეძლებ მოთმინების გამოხატვას რაიმეს მიმართ, როცა ამის შესახებ საკმარისი ცოდნა არ გაქვს?“
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
მან (მოსემ) თქვა: „ნუ დამსჯი ჩემი დავიწყების გამო და ნუ დამამძიმებ ჩემს საქმეებში რაიმე სირთულეებით“.
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
რაც შეეხება კედელს, ის ქალაქში მცხოვრებ ორ ობოლ ბიჭს ეკუთვნოდა, მის ქვეშ კი მათი საგანძური იყო, მათი მამა კი მართალი კაცი იყო. ამიტომ შენმა უფალმა ინება, რომ ისინი სრულწლოვანები ყოფილიყვნენ და თავიანთი საგანძური შენი უფლის წყალობის ნიშნად გამოეღოთ. მე ეს ჩემი ნებით არ გამიკეთებია. ეს არის იმ საქმეების დასტური, რომელთა მიმართაც მოუთმენელი იყავი.“
فَذَكِّرْ اِنْ نَّفَعَتِ الذِّكْرٰىۗ
fa żakkir in nafa‘atiż-żikrā.
ამიტომ გაფრთხილება გაეცით, რადგან გაფრთხილება სასარგებლოა,