۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُوْنَ لِيَنْفِرُوْا كَاۤفَّةًۗ فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَاۤىِٕفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوْا فِى الدِّيْنِ وَلِيُنْذِرُوْا قَوْمَهُمْ اِذَا رَجَعُوْٓا اِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُوْنَ ࣖ
wa mā kānal-mu'minūna liyanfirū kāffah(tan), falau lā nafara min kulli firqatim minhum ṭā'ifatul liyatafaqqahū fid-dīni wa liyunżirū qaumahum iżā raja‘ū ilaihim la‘allahum yaḥżarūn(a).
Ә мөьминдәрҙең барыһының да (һуғыш яланына) барыуы тура килмәй. Ниңә уларҙың һәр төркөмөнән ҡайһы берәүҙәр дини белемдәрен тәрәнәйтергә, ҡайтҡанда халҡын иҫкәртергә бармай, үҙҙәрен һаҡлар өсөн.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
Беҙ һиңә (Мөхәммәткә) Ҡөрьәнде тыңлаған бер төркөм ендәрҙе тәҡдим иткәндә, һуңынан улар (уҡыуға) килгән саҡта: «Тыныс бул!» Шуға күрә, ул тамамланғас, улар үҙ халҡына ҡайтты (иҫкәртмә бирергә).
قَالُوْا يٰقَوْمَنَآ اِنَّا سَمِعْنَا كِتٰبًا اُنْزِلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ وَاِلٰى طَرِيْقٍ مُّسْتَقِيْمٍ
qālū yā qaumanā innā sami‘nā kitāban unzila mim ba‘di mūsā muṣaddiqal limā baina yadaihi yahdī ilal-ḥaqqi wa ilā ṭarīqim mustaqīm(in).
Улар: «Эй, халҡыбыҙ, ысынлап та, беҙ Мусанан һуң иңдерелгән китапты (Ҡөрьәнде) ишеттек, ул элек килгән (китаптарҙы) раҫланы, хәҡиҡәткә һәм тура юлға күндерҙе!»
يٰقَوْمَنَآ اَجِيْبُوْا دَاعِيَ اللّٰهِ وَاٰمِنُوْا بِهٖ يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِّنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ
yā qaumanā ajībū dā‘iyallāhi wa āminū bihī yagfir lakum min żunūbikum wa yujirkum min ‘ażābin alīm(in).
Эй, халҡыбыҙ! Аллаһҡа саҡырған кешене (Мөхәммәтте) ҡабул ит. Һәм Уға ышанығыҙ, Ул һис шикһеҙ гонаһтарығыҙҙы ғәфү итер һәм һеҙҙе ғазаплы ғазаптан ҡотҡарыр.