وَالَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ اَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ شُهَدَاۤءُ اِلَّآ اَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ اَحَدِهِمْ اَرْبَعُ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ ۙاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-lażīna yarmūna azwājahum wa lam yakul lahum syuhadā'u illā anfusuhum fa syahādatu aḥadihim arba‘u syahādātim billāh(i), innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
Ва касоне, ки занони худро (ба зино) муттаҳам мекунанд, дар ҳоле ки ба ҷуз худ шоҳиде надоранд, ҳар як аз онҳо чаҳор маротиба шаҳодат додан аст, ки ба Худо савганд хӯранд, ки ӯ аз ростгӯён аст.
وَالْخَامِسَةُ اَنَّ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَيْهِ اِنْ كَانَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
wal-khāmisatu anna la‘natallāhi ‘alaihi in kāna minal-kāżibīn(a).
Ва панҷум (қасам) ин аст, ки агар аз дурӯғгӯён бошад, лаънати Худо бар ӯ хоҳад расид.
وَيَدْرَؤُا عَنْهَا الْعَذَابَ اَنْ تَشْهَدَ اَرْبَعَ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ اِنَّهٗ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۙ
wa yadra'u ‘anhal-‘ażāba an tasyhada arba‘a syahādātim billāhi innahū laminal-kāżibīn(a).
Ва агар зан чаҳор маротиба ба Худо савганд хӯрад, ки шавҳараш дар ҳақиқат аз дурӯғгӯён аст, аз азоб наҷот меёбад.
وَالْخَامِسَةَ اَنَّ غَضَبَ اللّٰهِ عَلَيْهَآ اِنْ كَانَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-khāmisata anna gaḍaballāhi ‘alaihā in kāna minaṣ-ṣādiqīn(a).
ва савганди панҷум, ки агар зан (шавҳараш) аз ростгӯён бошад, хашми Худо бар вай (зан) хоҳад омад.