وَالَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ اَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ شُهَدَاۤءُ اِلَّآ اَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ اَحَدِهِمْ اَرْبَعُ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ ۙاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-lażīna yarmūna azwājahum wa lam yakul lahum syuhadā'u illā anfusuhum fa syahādatu aḥadihim arba‘u syahādātim billāh(i), innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
An déi, déi hir Frae beschëllegen (vum Ehebriech), obwuel se keng Zeie ausser sech selwer hunn, dann ass d'Ausso vun all deenen véiermol, fir bei Allah ze schwieren, datt hien ee vun deenen ass, déi d'Wourecht soen.
وَالْخَامِسَةُ اَنَّ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَيْهِ اِنْ كَانَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
wal-khāmisatu anna la‘natallāhi ‘alaihi in kāna minal-kāżibīn(a).
An de fënneften (Eed) ass, datt de Fluch vun Allah hien iwwerfalen wäert, wann hien zu de Léigner gehéiert.
وَيَدْرَؤُا عَنْهَا الْعَذَابَ اَنْ تَشْهَدَ اَرْبَعَ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ اِنَّهٗ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۙ
wa yadra'u ‘anhal-‘ażāba an tasyhada arba‘a syahādātim billāhi innahū laminal-kāżibīn(a).
An d'Fra ass virun der Strof gerett, wa si véiermol bei Allah schwiert, datt hien (hire Mann) wierklech zu de Léigner gehéiert,
وَالْخَامِسَةَ اَنَّ غَضَبَ اللّٰهِ عَلَيْهَآ اِنْ كَانَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-khāmisata anna gaḍaballāhi ‘alaihā in kāna minaṣ-ṣādiqīn(a).
an de fënneften (Eed), datt den Zorn vun Allah iwwer si (d'Fra) trëfft, wann hien (hire Mann) ee vun deenen ass, déi d'Wourecht schwätzen.