وَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تُقْسِطُوْا فِى الْيَتٰمٰى فَانْكِحُوْا مَا طَابَ لَكُمْ مِّنَ النِّسَاۤءِ مَثْنٰى وَثُلٰثَ وَرُبٰعَ ۚ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تَعْدِلُوْا فَوَاحِدَةً اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَلَّا تَعُوْلُوْاۗ
wa in khiftum allā tuqsiṭū fil-yatāmā fankiḥū mā ṭāba lakum minan-nisā'i maṡnā wa ṡulāṡa wa rubā‘(a), fa in khiftum allā ta‘dilū fa wāḥidatan au mā malakat aimānukum, żālika adnā allā ta‘ūlū.
Ва агар метарсед, ки бо ятимон адолат накунед, пас аз заноне, ки ба шумо писанд аст, ду, се ё чаҳор зан никоҳ кунед. Ва агар метарсед, ки адолат накунед, пас танҳо як зан ё ҳар канизе, ки доред, бигиред. Ин барои пешгирӣ аз зулм наздиктар аст.
وَاَنْكِحُوا الْاَيَامٰى مِنْكُمْ وَالصّٰلِحِيْنَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَاِمَاۤىِٕكُمْۗ اِنْ يَّكُوْنُوْا فُقَرَاۤءَ يُغْنِهِمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
wa ankiḥul-ayāmā minkum waṣ-ṣāliḥīna min ‘ibādikum wa imā'ikum, iy yakūnū fuqarā'a yugnihimullāhu min faḍlih(ī), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
Ва бо касоне аз худ, ки ҳанӯз муҷаррад ҳастанд ва бо мардон ва занони худ, ки сазовори издивоҷ бо онҳо ҳастанд, издивоҷ кунед. Агар онҳо фақир бошанд, Худо онҳоро бо фазли худ қувват медиҳад ва Худо бахшоянда ва доност.
وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوْٓا اِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَّوَدَّةً وَّرَحْمَةً ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
wa min āyātihī an khalaqa lakum min anfusikum azwājal litaskunū ilaihā wa ja‘ala bainakum mawaddataw wa raḥmah(tan), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).
Ва аз нишонаҳои (бузургии) Ӯ ин аст, ки Ӯ барои шумо аз ҷинси худатон ҳамсароне офарид, то шумо бо онҳо ором гиред ва дар миёни шумо эҳсоси муҳаббат ва меҳру муҳаббатро падид овард. Дар ин, албатта, нишонаҳо (аз бузургии Аллоҳ) барои мардуме, ки тафаккур мекунанд, вуҷуд доранд.