يُوْصِيْكُمُ اللّٰهُ فِيْٓ اَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَيَيْنِ ۚ فَاِنْ كُنَّ نِسَاۤءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ ۚ وَاِنْ كَانَتْ وَاحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ ۗ وَلِاَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ اِنْ كَانَ لَهٗ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلَدٌ وَّوَرِثَهٗٓ اَبَوٰهُ فَلِاُمِّهِ الثُّلُثُ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهٗٓ اِخْوَةٌ فَلِاُمِّهِ السُّدُسُ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْۚ لَا تَدْرُوْنَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعًا ۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
yūṣīkumullāhu fī aulādikum liż-żakari miṡlu ḥaẓẓil-unṡayain(i), fa in kunna nisā'an fauqaṡnataini fa lahunna ṡuluṡā mā tarak(a), wa in kānat wāḥidatan fa lahan-niṣf(u), wa li abawaihi likulli wāḥidim minhumas-sudusu mimmā taraka in kāna lahū walad(un), fa illam yakul lahū waladuw wa wariṡahū abawāhu fa li'ummihiṡ-ṡuluṡ(u), fa in kāna lahū ikhwatun fa li'ummihis-sudusu mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣī bihā au dain(in), ābā'ukum wa abnā'ukum, lā tadrūna ayyuhum aqrabu lakum naf‘ā(n), farīḍatam minallāh(i), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).
Худо барои шумо дар бораи мероси фарзандонатон муқаррар кардааст: саҳми писар ба андозаи ду духтар аст. Агар ҳамаи онҳо духтар бошанд, беш аз ду нафар, пас саҳми онҳо ду сеяки мерос аст. Агар танҳо як духтар бошад, нисфи меросро ба ӯ медиҳад. Ва барои падару модар, агар фарзанд дошта бошад, як шашуми мерос барои ҳар яки онҳост. Агар фарзанде надошта бошад ва танҳо падару модараш мерос гиранд, модараш як сеякро мегирад. Агар бародарону хоҳарон дошта бошад, модараш як шашумро мегирад. (Ин тақсимҳо) пас аз анҷоми васияти ӯ ё пардохти қарзаш аст. (Дар мавриди падару модар ва фарзандонатон), шумо намедонед, ки кадоме аз онҳо барои шумо фоиданоктар аст. Ин ҳукми Худост. Албатта, Худо доно ва ҳаким аст.
۞ وَلَكُمْ نِصْفُ مَا تَرَكَ اَزْوَاجُكُمْ اِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهُنَّ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهُنَّ وَلَدٌ فَلَكُمُ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْنَ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْنَ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ وَلَهُنَّ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْتُمْ اِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّكُمْ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ كَانَ لَكُمْ وَلَدٌ فَلَهُنَّ الثُّمُنُ مِمَّا تَرَكْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ تُوْصُوْنَ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ وَاِنْ كَانَ رَجُلٌ يُّوْرَثُ كَلٰلَةً اَوِ امْرَاَةٌ وَّلَهٗٓ اَخٌ اَوْ اُخْتٌ فَلِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُۚ فَاِنْ كَانُوْٓا اَكْثَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَهُمْ شُرَكَاۤءُ فِى الثُّلُثِ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصٰى بِهَآ اَوْ دَيْنٍۙ غَيْرَ مُضَاۤرٍّ ۚ وَصِيَّةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَلِيْمٌۗ
wa lakum niṣfu mā taraka azwājukum illam yakul lahunna walad(un), fa in kāna lahunna waladun fa lakumur-rubu‘u mimmā tarakna mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣīna bihā au dain(in), wa lahunnar-rubu‘u mimmā taraktum illam yakul lakum walad(un), fa in kāna lakum waladun fa lahunnaṡ-ṡumunu mimmā taraktum mim ba‘di waṣiyyatiy tūṣūna bihā au dain(in), wa in kāna rajuluy yūraṡu kalālatan awimra'atuw wa lahū akhun au ukhtun fa likulli wāḥidatim minhumas-sudus(u), fa in kānū akṡara min żālika fa hum syurakā'u fiṡ-ṡuluṡi mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣā bihā au dain(in), gaira muḍārr(in), waṣiyyatam minallāh(i), wallāhu ‘alīmun ḥalīm(un).
Ва ҳиссаи шумо (шавҳарон) нисфи моли боқимондаи занонатон аст, агар онҳо фарзанд надошта бошанд. Агар онҳо (занонатон) фарзанд дошта бошанд, пас шумо як чоряки дороиҳоеро, ки онҳо пас аз (иҷрои) васиятнома ё (ва пас аз пардохти) қарзҳояшон мегузоранд, ба даст меоред. Агар шумо фарзанд надошта бошед, пас занони шумо як чоряки дороиҳоеро, ки шумо (пас аз) иҷро кардани васиятнома ё (ва пас аз пардохти) қарзҳоятон мегузоранд, ба даст меоред. Агар шахсе, хоҳ мард бошад, хоҳ зан, ки падар ва фарзанд нагузоштааст, вале бародар (сейбу) ё хоҳар (сейбу) дошта бошад, бимирад, пас ба ҳар яке аз ду навъи бародарон як шашуми мол. Аммо агар бародари нимним зиёда аз як бошанд, пас онҳо ҳиссаи сеюмро пас аз (иҷрои) васиятнома ё (ва пас аз) пардохти қарз бе ягон мушкилӣ (барои ворисон) бо ҳам тақсим мекунанд. Инҳо рӯзии Худост. Худо доно ва бахшанда аст.