كُتِبَ عَلَيْكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ اِنْ تَرَكَ خَيْرًا ۖ ۨالْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ بِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ ۗ
kutiba ‘alaikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu in taraka kahirā(n), al-waṣiyyatu lil-wālidaini wal-aqrabīna bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).
भवद्भ्यः अनिवार्यं यत् यदि भवद्भ्यः कस्यचित् मृत्युः आगच्छति, यदि सः धनं त्यक्त्वा गच्छति, तर्हि स्वमातापितृणां निकटबन्धुनां च कृते सद्रूपेण इच्छापत्रं कर्तुं, (यथा) पुण्यजनानाम् दायित्वम्।
لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا تَرَكَ الْوَالِدٰنِ وَالْاَقْرَبُوْنَۖ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا تَرَكَ الْوَالِدٰنِ وَالْاَقْرَبُوْنَ مِمَّا قَلَّ مِنْهُ اَوْ كَثُرَ ۗ نَصِيْبًا مَّفْرُوْضًا
lir-rijāli naṣībum mimmā tarakal-wālidāni wal-aqrabūn(a), wa lin-nisā'i naṣībum mimmā tarakal-wālidāni wal-aqrabūna mimmā qalla minhu au kaṡur(a), naṣībam mafrūḍā(n).
पुरुषाणां मातापितृबान्धवयोः उत्तराधिकारः, स्त्रियाः च मातापितृबान्धवयोः उत्तराधिकारस्य (अपि) भागस्य अधिकारः भवति, यत् निर्धारितं भागं तदनुसारं अल्पं वा बहु वा।
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَهَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا بِاَمْوَالِهِمْ وَاَنْفُسِهِمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَالَّذِيْنَ اٰوَوْا وَّنَصَرُوْٓا اُولٰۤىِٕكَ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَلَمْ يُهَاجِرُوْا مَا لَكُمْ مِّنْ وَّلَايَتِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ حَتّٰى يُهَاجِرُوْاۚ وَاِنِ اسْتَنْصَرُوْكُمْ فِى الدِّيْنِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ اِلَّا عَلٰى قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
innal-lażīna āmanū wa hājarū wa jāhadū bi'amwālihim wa anfusihim fī sabīlillāhi wal-lażīna āwaw wa naṣarū ulā'ika ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), wal-lażīna āmanū wa lam yuhājirū mā lakum miw walāyatihim min syai'in ḥattā yuhājirū, wa inistanṣarūkum fid-dīni fa ‘alaikumun naṣru illā ‘alā qaumim bainakum wa bainahum mīṡāq(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).
ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति प्रवासं च कुर्वन्ति, अल्लाहस्य मार्गे स्वधनेन आत्माना च प्रयतन्ते ये च (मुहाजिरीन्) आश्रयं ददति, साहाय्यं च कुर्वन्ति, ते परस्परं रक्षन्ति। ये च विश्वासं कुर्वन्ति किन्तु न प्रवासिताः, तेषां रक्षणस्य भवतः किमपि दायित्वं नास्ति, यावत् ते प्रवासं न कुर्वन्ति। (किन्तु) यदि ते भवन्तं धर्मे (रक्षणे) साहाय्यं याचन्ते तर्हि भवतः तेषां मध्ये सम्झौतां कृतवन्तः जनान् विहाय भवतः साहाय्यं दातुं बाध्यता भवति। अल्लाहः च भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य सर्वदर्शकः अस्ति।