يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) ва Улил Амрӣ (шахси ҳокими худ) итоат кунед. Пас, агар дар бораи чизе ихтилоф кунед, агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, онро ба Худо (Қуръон) ва Паёмбар (Суннати Ӯ) баргардонед. Ин (барои шумо) муҳимтар аст ва оқибаташ беҳтар аст.
وَاِنْ طَاۤىِٕفَتٰنِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اقْتَتَلُوْا فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْۢ بَغَتْ اِحْدٰىهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّتِيْ تَبْغِيْ حَتّٰى تَفِيْۤءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِ ۖفَاِنْ فَاۤءَتْ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
wa in ṭā'ifatāni minal-mu'minīnaqtatalū fa aṣliḥū bainahumā, fa im bagat iḥdāhumā ‘alal-ukhrā fa qātilul-latī tabgī ḥattā tafī'a ilā amrillāh(i), fa in fā'at fa aṣliḥū bainahumā bil-‘adli wa aqsiṭū, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
Ва агар ду гурӯҳ аз мӯъминон дар ҷанг бошанд, пас байни онҳо сулҳ кунед. Агар яке аз онҳо ба дигаре зулм кунад, пас бо (гурӯҳе), ки зулм мекунад, ҷанг кунед, то гурӯҳ ба фармони Худо баргардад. Агар он гурӯҳ (ба фармони Худо) баргардад, пас байни онҳо ба адолат сулҳ кунед ва ба адолат рафтор кунед. Албатта, Худо касонеро, ки ба адолат рафтор мекунанд, дӯст медорад.