وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ اَنْ اِذَا سَمِعْتُمْ اٰيٰتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَاُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوْا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖٓ ۖ اِنَّكُمْ اِذًا مِّثْلُهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ جَامِعُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْكٰفِرِيْنَ فِيْ جَهَنَّمَ جَمِيْعًاۙ
wa qad nazzala ‘alaikum fil-kitābi an iżā sami‘tum āyātillāhi yukfaru bihā wa yustahza'u bihā falā taq‘udū ma‘ahum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), innakum iżam miṡlahum, innallāha jāmi‘ul-munāfiqīna wal-kāfirīna fī jahannama jamī‘ā(n).
आनी खरेंच, अल्लान तुमचे खातीर पुस्तकांत (अल कुराण) धाडल्यात की जर तुमी अल्लाच्यो आयत नाकारतात आनी तांकां फकाणां करतात (काफिरांनी) आयकतात जाल्यार, मागीर तांचे वांगडा बसूं नाकात, ते दुसऱ्या संवादांत प्रवेश करचे पयलीं. कारण (तुमी तांचे वांगडा बसत रावल्यार), अर्थांत तुमी तांचे सारकेच आसतले. खरेंच अल्ला सगळ्या पाखंडी आनी काफिरांक नरकांत एकठांय करतलो,
وَاِذَا رَاَيْتَ الَّذِيْنَ يَخُوْضُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖۗ وَاِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰنُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرٰى مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa iżā ra'aital-lażīna yakhūḍūna fī āyātinā fa a‘riḍ ‘anhum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), wa immā yunsiyannakasy-syaiṭānu falā taq‘ud ba‘daż-żikrā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
तुमकां (मुहंमद) लोक आमच्या आयतांची फकाणां करतात अशें दिसत जाल्यार मागीर ते दुसरे संवादांत वचचे मेरेन तांकां सोडून दिवचे. आनी सैतान खरेंच तुमकां विसरयता जाल्यार (ही बंदी), परतून याद केल्या उपरांत अन्यायी लोकां वांगडा बसूं नाकात.
خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ
khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).
क्षमाशील राव आनी लोकांक सांगात जें बुद्धीमान करचें, आनी मूर्ख मनशां कडेन लक्ष दिवचें न्हय.