فَكَيْفَ اِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍۢ بِشَهِيْدٍ وَّجِئْنَا بِكَ عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِ شَهِيْدًاۗ
fa kaifa iżā ji'nā min kulli ummatim bisyahīdiw wa ji'nā bika ‘alā hā'ulā'i syahīdā(n).
A wat wäert (den Zoustand vun den Ongleewegen sinn), wann Mir en Zeien (Rasul) aus all Natioun bréngen an Mir dech (Muhammad) als Zeien iwwer si bréngen?
وَاِنْ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهٖ قَبْلَ مَوْتِهٖ ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يَكُوْنُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًاۚ
wa im min ahlil-kitābi illā layu'minanna bihī qabla mautih(ī), wa yaumal-qiyāmati yakūnu ‘alaihim syahīdā(n).
Et gouf keen ënner de Leit vum Buch, deen net un hien (Isa) gegleeft huet viru sengem Doud. An um Dag vun der Operstéiung wäert hien (Isa) hiren Zeie sinn.
وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ
wa yauma nab‘aṡu min kulli ummatin syahīdan ṡumma lā yu'żanu lil-lażīna kafarū wa lā hum yusta‘tabūn(a).
An (denkt drun) un dem Dag (wéi) Mir aus all Gemeinschaft en Zeien (Apostel) ervirgeruff hunn, dunn war et deenen, déi net gegleeft hunn, net erlaabt (sech ze verdeedegen) an et war (och) net erlaabt, ëm Verzeiung ze froen.
وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا عَلَيْهِمْ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيْدًا عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِۗ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa yauma nab‘aṡu fī kulli ummatin syahīdan ‘alaihim min anfusihim wa ji'nā bika syahīdan ‘alā hā'ulā'(i), wa nazzalnā ‘alaikal-kitāba tibyānal likulli syai'iw wa hudaw wa raḥmataw wa busyrā lil-muslimīn(a).
An (erënnert Iech) un den Dag, wou Mir ënner all de Leit en Zeie vun hiren eegenen ervirgeruff hunn, an dech (Muhammad) als Zeie vun hinnen ervirbruecht hunn. A Mir hunn dir d'Buch (Al-Koran) erofgeschéckt, fir alles z'erklären, als Leedung, souwéi als Barmhäerzegkeet a gutt Noriicht fir déi, déi sech (Muslimen) ënnerwerfen.