هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ مِنْهُ اٰيٰتٌ مُّحْكَمٰتٌ هُنَّ اُمُّ الْكِتٰبِ وَاُخَرُ مُتَشٰبِهٰتٌ ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُوْنَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاۤءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاۤءَ تَأْوِيْلِهٖۚ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيْلَهٗٓ اِلَّا اللّٰهُ ۘوَالرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ يَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِهٖۙ كُلٌّ مِّنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۚ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ
huwal-lażī anzala ‘alaikal-kitāba minhu āyātum muḥkamātun hunna ummul-kitābi wa ukharu mutasyābihāt(un), fa'ammal-lażīna fī qulūbihim zaigun fayattabi‘ūna mā tasyābaha minhubtigā'al-fitnati wabtigā'a ta'wīlih(ī), wa mā ya‘lamu ta'wīlahū illallāh(u), war-rāsikhūna fil-‘ilmi yaqūlūna āmannā bih(ī), kullum min ‘indi rabbinā, wa mā yażżakkaru illā ulul-albāb(i).
तोच तुमकां (मुहंमद) कडेन पुस्तक (अल-कुरान) धाडलो. तातूंत निरपेक्ष अशे आयत आसात, जे पुस्तकाचे (अल-कुरान) मुखेल मुद्दे आसात आनी हेर मुतस्याबिहत आसात. काळजांत भटकपाची प्रवृत्ती आशिल्ल्यांची गजाल म्हणल्यार ते मुताशाबिहाटा फाटल्यान निंदा सोदपाक आनी तांची तावील सोदपाक अल्ला सोडून हेर कोणाकूच तांची तावील खबर नासली तरी. आनी खोलायेन गिन्यान आशिल्ले म्हणटात, "आमी ताचेर (कुराण) विस्वास दवरतात, सगळें आमच्या प्रभू कडल्यान." समजून घेवपी लोक सोडल्यार कोणाकूच धडो शिकपाक मेळना.
وَاِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيْقًا يَّلْوٗنَ اَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتٰبِ لِتَحْسَبُوْهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتٰبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
wa inna minhum lafarīqay yalwūna alsinatahum bil-kitābi litaḥsabūhu minal-kitābi wa mā huwa minal-kitāb(i), wa yaqūlūna huwa min ‘indillāhi wa mā huwa min ‘indillāh(i), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).
आनी खरेंच, तांचे मदीं एक पक्ष आसा, जो पुस्तक जिबेन विकृत करता, नाजाल्यार तें पुस्तकाचो भाग अशें तुमकां दिसचें ना, पूण तें पुस्तकांतल्यान न्हय, आनी ते म्हणटात, "हें अल्लाकडल्यान आयलां" पूण तें अल्लाकडल्यान न्हय. ते अल्लाचेर फट उलयतात, जरी तांकां खबर आसलें तरी.
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(म्हळ्यार) ज्यू लोकांमदीं, जे शब्द आपल्या जाग्यावयल्यान बदलतात. आनी तांणी म्हणलें, “आमी आयकलां, पूण आमी पाळचे नात.” आनी (तांणीय म्हणलें), "आयका," जाल्यार (तुमी मुहंमद खरेंच) कांयच आयकलें ना. आनी (ते म्हणटात), “रायना” जीब घुंवडावन धर्माचो निशेध करता. "आमी आयकतात आनी पाळटात, आनी आयकतात आनी आमचे कडेन लक्ष दितात" अशें तांणी म्हणिल्लें जाल्यार तांकां तें बरें आनी चड बरोबर आसतलें, पूण अल्लान तांकां शाप दिलो, तांच्या काफिराक लागून. सामकेच थोडे सोडल्यार ते माननात.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(पूण) तांणी आपलें उतर मोडलें म्हणून आमी तांकां शाप दिलो आनी तांचीं काळजां आमी कठीण केलीं. तांकां (अल्लाचें) उतर ताचे सुवातेर सावन बदलपाक आवडटा, आनी तांकां शिटकावणी दिल्ल्या कांय संदेशांक ते (हेतून) विसरतात. तुमकां (हे मुहंमद) तांचे मदलो एक ल्हानसो गट सोडल्यार (जो विश्वासघात करिनात) सोडून तांचे कडल्यान विश्वासघात दिसतलो, देखून तांकां माफ करात आनी तांकां सोडून दिवचें. खरेंच अल्ला बरें करपी लोकांचो मोग करता.
۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِاَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوْبُهُمْ ۛ وَمِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا ۛ سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ سَمّٰعُوْنَ لِقَوْمٍ اٰخَرِيْنَۙ لَمْ يَأْتُوْكَ ۗ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ مِنْۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهٖۚ يَقُوْلُوْنَ اِنْ اُوْتِيْتُمْ هٰذَا فَخُذُوْهُ وَاِنْ لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوْا ۗوَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ فِتْنَتَهٗ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ اَنْ يُّطَهِّرَ قُلُوْبَهُمْ ۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ ۖوَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
yā ayyuhar-rasūlu lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufri minal-lażīna qālū āmannā bi'afwāhihim wa lam tu'min qulūbuhum - wa minal-lażīna hādū - sammā‘ūna lil-każibi sammā‘ūna liqaumin ākharīna lam ya'tūk(a), yuḥarrifūnal-kalima mim ba‘di mawāḍi‘ih(ī), yaqūlūna in ūtītum hāżā fa khużhu wa illam tu'tauhu faḥżarū, wa may yuridillāhu fitnatahū falan tamlika lahū minallāhi syai'ā(n), ulā'ikal-lażīna lam yuridillāhu ay yuṭahhira qulūbahum, lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
हे रसूल (मुहम्मद)! ते आपल्या अविश्वासांत सर्त करतात म्हणून दुख्ख जावचें न्हय. म्हणल्यार जे (पाखंडी) तोंडान म्हणटात, "आमी विस्वास दवरला" जरी तांचीं काळजां अजून विस्वास दवरनात तरी, आनी तशेंच जे ज्यू खरेंच (खबरें) फट आयकूंक आवडटात आनी खरेंच तुमचे कडेन केन्नाच आयूंक नाशिल्ल्या हेर लोकांचें (उणें) आयकूंक आवडटात. तांणी उतरां (तोराह) खऱ्या अर्थांतल्यान बदललीं. तांणी म्हणलें, "तुमकां दिल्लें हें जर (जें बदललां) तें मान्य करात आनी हें न्हय अशें कितेंय दिल्यार मागीर जतनाय घेयात." कोणाक अल्लाक ताका वाट चुकपाक दिवपाची इत्सा आसल्यार तुमकां अल्लाकडल्यान (ताका मजत करपाक) कितेंय न्हयकारूंक मेळचें ना. ते अशे लोक, जांकां देव आतां तांचें काळीज शुध्द करूंक सोदना. ह्या संसारांत तांचो अपमान जातलो आनी परलोकांत तांकां व्हड ख्यास्त भोगची पडटली.