وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).
Agus nuair a aithrisítear an Corán, éist agus bí ciúin, ionas go bhfaighidh tú trócaire.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَاِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ اٰيٰتُهٗ زَادَتْهُمْ اِيْمَانًا وَّعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۙ
innamal-mu'minūnal-lażīna iżā żukirallāhu wajilat qulūbuhum wa iżā tuliyat ‘alaihim āyātuhū zādathum īmānaw wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).
Go deimhin, is iadsan a chreideann ná iadsan a chrithíonn a gcroí nuair a luaitear ainm Allah, agus nuair a aithristear a véarsaí dóibh, méadaíonn (neartaíonn) a gcreideamh agus cuireann siad a muinín in Allah amháin.
قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ
qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).
Abair (Muhammad), "Creid ann (an Qur'an) nó ní gá duit a chreidiúint (is mar an gcéanna é do Allah). Go deimhin, iad siúd a bhfuil eolas roimhe seo tugtha dóibh, nuair a aithristear (an Qur'an) dóibh, íslíonn siad a n-aghaidheanna, déanann siad umhlaíocht orthu féin,"
وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩
wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).
Agus d’ísligh siad a n-aghaidheanna ag gol agus d’éirigh siad níos sollúnta.
وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا
wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).
agus iad siúd, nuair a thugtar rabhadh dóibh le véarsaí a dTiarna, nach n-iompraíonn siad mar dhaoine bodhra agus dalla,
اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩
innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).
Is iadsan a chreideann inár véarsaí ach iad siúd a chromadh síos agus a ghlóireodh agus a mhol a dTiarna nuair a chuirfí i gcuimhne dóibh iad (ár véarsaí), agus ní dhéanann siad mórtas.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
Tá na focail is fearr (eadhon) an Qur'an céanna (a véarsaí) seolta anuas arís agus arís eile ag Allah, agus crith mar gheall air sin ar chraiceann na ndaoine a bhfuil eagla orthu roimh a dTiarna, ansin suaimhníonn a gcraiceann agus a gcroí nuair a chuimhníonn siad ar Allah. Sin treoir Allah, leis an Leabhar sin treoraíonn sé cé hiad is mian leis. Agus cibé duine a ligeann Allah dul ar strae, ní féidir le duine ar bith é a threorú.
وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ
wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).
Agus (cuimhnigh) nuair a chuireamar grúpa jinn i láthair duit (Muhammad) a bhí ag éisteacht le (léamh) an Qur'an, ansin nuair a d’fhreastail siad (ar an léamh) dúirt siad, "Bí ciúin (le héisteacht leis)!" Mar sin nuair a bhí sé críochnaithe d’fhill siad ar a muintir (chun) rabhadh a thabhairt.
۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Nach bhfuil an t-am tagtha dóibh siúd a chreideann, cuimhneamh go sollúnta ar Allah agus géilleadh don fhírinne a nochtadh (dóibh), agus gan ligean dóibh (gníomhú) mar na daoine a fuair an leabhar roimhe sin, ansin chuaigh siad trí thréimhse fhada go dtí gur chruaigh a gcroíthe. Agus gur tháinig drochdhaoine ar go leor acu.
لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).
Dá gcuirfimis an Corán seo síos go sliabh, feicfeá go cinnte é cromtha síos agus roinnte in eagla Allah. Agus chruthaíomar na parabail seo do dhaoine ionas go mbeidh siad in ann smaoineamh.
فَاِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْۙ
fa iżā faragta fanṣab.
Mar sin nuair a bheidh tú críochnaithe (le rud éigin), lean ort ag obair go dian (ar chúrsaí eile),