52
Q.S Ал-Ҳаҷ (22:52)
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ وَّلَا نَبِيٍّ اِلَّآ اِذَا تَمَنّٰىٓ اَلْقَى الشَّيْطٰنُ فِيْٓ اُمْنِيَّتِهٖۚ فَيَنْسَخُ اللّٰهُ مَا يُلْقِى الشَّيْطٰنُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ۙ
wa mā arsalnā min qablika mir rasūliw wa lā nabiyyin illā iżā tamannā alqasy-syaiṭānu fī umniyyatih(ī), fa yansakhullāhu mā yulqisy-syaiṭānu ṡumma yuḥkimullāhu āyātih(ī), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).
Ва мо пеш аз ту (эй Муҳаммад), ҳеҷ расуле ё паёмбаре нафиристодаем, магар ин ки агар хоҳише дошт, шайтон дар хоҳиши ӯ васвасае меандохт. Аммо Худо он чиро, ки шайтон дар он андохта буд, аз байн мебарад ва Худо оёти Худро мустаҳкам мекунад. Ва Худо доно ва ҳаким аст.