اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
Тимәк, улар Ҡөрьәндең ҡәҙерен белмәй (өйрәнмәй)? Әгәр (Ҡөрьән) Аллаһтан булмаһа, улар унда, һис шикһеҙ, ҡапма-ҡаршылыҡлы күп нәмәләр табыр ине.
اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Тимәк, (кафырҙар) инде Раббыһынан асыҡ дәлилдәр (Ҡөрьән) булған, улар артынан Унан шаһиттар килгән һәм быға тиклем юл күрһәтеүсе һәм рәхмәт итеп Муса китабы булған кешеләр менән бер үкме? Улар уға (Ҡөрьәнгә) ышана. Кем (ҡөрәйштәрҙең) төркөмдәре араһында уны (Ҡөрьәнде) инҡар итһә, йәһәннәм уның өсөн ҡурҡыныс янаған урын, шуға күрә Ҡөрьәндә шикләнмәгеҙ. Ысынлап та, Ҡөрьән Раббыңдан, әммә күпселек кешеләр иман килтермәй.
لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
Ысынлап та, уларҙың хикәйәләрендә аҡылы булған кешеләр өсөн ғибрәт бар. (Ҡөрьән) уйҙырма хикәйәт түгел, ә элеккеләрҙе (китаптарҙы) аҡлай, барыһын да аңлата, иман килтергәндәр өсөн (ғ.с.) тура юл һәм рәхмәт бирә.
كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ
każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).
Шулай итеп, Беҙ һиңә (Мөхәммәткә) үткән (халыҡтың) ҡайһы бер хикәйәләрен һөйләйбеҙ һәм, ысынлап та, Беҙ һиңә Үҙебеҙҙең яҡтан киҫәтеү (Ҡөрьән) бирҙек.
وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ
wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Шулай итеп, Беҙ һиңә (Мөхәммәткә) Беҙҙең әмеребеҙ менән (Ҡөрьәндең) рухын индерҙек. Быға тиклем һеҙ Китаптың (Ҡөрьәндең) нимә икәнен һәм имандың нимә икәнен белмәнегеҙ, ләкин Беҙ Ҡөрьәнде нур иттек, уның менән ҡолдарыбыҙ араһынан кемгә теләһәк, шуны күрһәттек. Һәм, ысынлап та, һин (кешеләрҙе) тура юлға күндерәһең,
يَّسْمَعُ اٰيٰتِ اللّٰهِ تُتْلٰى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ
yasma‘u āyātillāhi tutlā ‘alaihi ṡumma yuṣirru mustakbiran ka'allam yasma‘hā, fa basysyirhu bi‘ażābin alīm(in).
(атап әйткәндә) Аллаһтың аяттарын үҙенә уҡығанда ишеткән, әммә һаман да ишетмәгән кеүек маҡтанған кеше. Шулай булғас, уны ауыр ғазап менән киҫәт!
وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتُوْا بِاٰبَاۤىِٕنَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātim mā kāna ḥujjatahum illā an qālu'tū bi'ābā'inā in kuntum ṣādiqīn(a).
Уларға асыҡ аяттарыбыҙ уҡылғанда, улар: «Әгәр дөрөҫ һөйләһәгеҙ, ата-бабаларыбыҙҙы терелтегеҙ», — тип әйтеүҙән башҡа ҡаршылыҡтар юҡ.
ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ
Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).
Шул саҡта, ысынлап та, Беҙ уны аңлатырбыҙ.