۞ وَاعْبُدُوا اللّٰهَ وَلَا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّبِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَالْجَارِ ذِى الْقُرْبٰى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْۢبِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُوْرًاۙ
wa‘budullāha wa lā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānaw wa biżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wal-jāri żil-qurbā wal-jāril-junubi waṣ-ṣāḥibi bil-jambi wabnis-sabīl(i), wa mā malakat aimānukum, innallāha lā yuḥibbu man kāna mukhtālan fakhūrā(n).
आनी अल्लाची उपासना करात आनी ताचे कडेन कांयच संबंद दवरूं नाकात. आनी आवय-बापूय, लागींचे नातेदार, अनाथ, गरीब, लागींचे आनी पयसुल्ले शेजारी, सहकारी, इब्न सबिल आनी तुमचे कडेन आशिल्ल्या खंयच्याय नोकरांचेर दयाळू रावचें. खरेंच, अभिमानी आनी स्वताचो अभिमान बाळगपी लोक अल्लाक आवडनात,
وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا
wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).
आनी ह्या धर्तरेचेर अभिमानान चलूं नाकात, कारण तुमकां धर्तरेक भितर सरूंक मेळचें ना आनी दोंगर इतले उंचायेर वयर सरूंक मेळचें ना.
۞ وَلَوْ رَحِمْنٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِّنْ ضُرٍّ لَّلَجُّوْا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ
wa lau raḥimnāhum wa kasyafnā mā bihim min ḍurril lalajjū fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).
आनी आमी तांचेर दया केली आनी तांकां जाल्ली संकश्ट काडून उडयली जाल्यार ते आपल्या चुकींत वळवळत रावतले हें निश्चीत.
تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
धर्तरेचेर अभिमान बाळगना आनी कसलेंच वायट करिनात तांकां आमी परलोकाची भूंय केल्या. आनी (बरें) परिणाम पुण्यशील लोकांखातीर आसता.
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
आनी लोकां कडल्यान तोंड वळोवंक नाकात (अहंकाराक लागून), आनी धर्तरेचेर अभिमानान चलूंक नाकात. खरेंच, अभिमानी आनी अभिमान बाळगपी लोक अल्लाक आवडना.
لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوْا بِمَآ اٰتٰىكُمْ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۙ
likailā ta'sau ‘alā mā fātakum wa lā tafraḥū bimā ātākum, wallāhu lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
तुमच्या कडल्यान जें उणें पडलां ताचेर तुमकां दुख्ख जावचें न्हय, आनी तशेंच ताणें तुमकां दिल्ल्या गजालीं विशीं चड खोशी जावची न्हय. आनी अभिमानी आनी स्वताचो अभिमान बाळगपी कोणूय अल्लाक आवडना,