وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
Ва чӣ бисёр паёмбароне, ки бо бисёре аз пайравони солеҳи худ ҷангиданд. Онҳо аз мусибатҳое, ки дар роҳи Худо ба онҳо расида буд, заиф нашуданд ва ноумед нашуданд ва таслим нашуданд (ба душман) ва Худо сабркунандагонро дӯст медорад.
وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّٰهُ وَعْدَهٗٓ اِذْ تَحُسُّوْنَهُمْ بِاِذْنِهٖ ۚ حَتّٰىٓ اِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَآ اَرٰىكُمْ مَّا تُحِبُّوْنَ ۗ مِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الْاٰخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۚ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ṣadaqakumullāhu wa‘dahū iż taḥussūnahum bi'iżnih(ī), ḥattā iżā fasyiltum wa tanāza‘tum fil-amri wa ‘aṣaitum mim ba‘di mā arākum mā tuḥibbūn(a), minkum may yurīdud-dun-yā wa minkum may yurīdul-ākhirah(ta), ṡumma ṣarafakum ‘anhum liyabtaliyakum, wa laqad ‘afā ‘ankum, wallāhu żū faḍlin ‘alal-mu'minīn(a).
Ва ба дурустӣ, Худо ба ваъдаи худ бо шумо вафо кард, вақте ки шумо онҳоро бо иҷозати Ӯ куштед, то он даме ки заиф шудед ва дар ин кор ихтилоф кардед ва фармони Паёмбарро нодида гирифтед, пас аз он ки Худо ба шумо он чиро, ки дӯст медоштед, нишон дод. Баъзе аз шумо дунёро дӯст медоранд ва баъзе аз шумо (низ) охиратро дӯст медоранд. Сипас, Худо шуморо аз онҳо дур кард, то шуморо бисанҷад, аммо ба ростӣ шуморо бахшид. Ва Худо барои мӯъминон неъматҳо дорад.
۞ اِذْ تُصْعِدُوْنَ وَلَا تَلْوٗنَ عَلٰٓى اَحَدٍ وَّالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ فِيْٓ اُخْرٰىكُمْ فَاَثَابَكُمْ غَمًّا ۢبِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ اَصَابَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ
iż tuṣ‘idūna wa lā talwūna ‘alā aḥadiw war-rasūlu yad‘ūkum fī ukhrākum fa aṡābakum gammam bigammil likailā taḥzanū ‘alā mā fātakum wa lā mā aṣābakum, wallāhu khabīrum bimā taṣna‘ūn(a).
(Ёд кун), вақте ки шумо фирор кардед ва ба касе нигоҳ намекардед, дар ҳоле ки паёмбар (Муҳаммад), ки аз дӯстони шумо буд, шуморо (гурӯҳе, ки фирор карда буданд) даъват мекард, пас Худо ба шумо ғаму андӯҳ пас аз ғам овард, то шумо барои он чизе, ки аз дастатон рафтааст ва барои он чизе, ки ба шумо расидааст, ғамгин нашавед ва Худо ба он чизе, ки мекунед, огоҳ аст.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(Яъне) касоне, ки пас аз захмӣ шудан (дар ҷанги Уҳуд) аз Худо ва Паёмбар итоат карданд. Аз миёни онҳо касоне, ки некӯкорӣ кардаанд ва парҳезгорӣ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) ва Улил Амрӣ (шахси ҳокими худ) итоат кунед. Пас, агар дар бораи чизе ихтилоф кунед, агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, онро ба Худо (Қуръон) ва Паёмбар (Суннати Ӯ) баргардонед. Ин (барои шумо) муҳимтар аст ва оқибаташ беҳтар аст.