لَا تَجْعَلُوْا دُعَاۤءَ الرَّسُوْلِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاۤءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًاۗ قَدْ يَعْلَمُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ يَتَسَلَّلُوْنَ مِنْكُمْ لِوَاذًاۚ فَلْيَحْذَرِ الَّذِيْنَ يُخَالِفُوْنَ عَنْ اَمْرِهٖٓ اَنْ تُصِيْبَهُمْ فِتْنَةٌ اَوْ يُصِيْبَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
lā taj‘alū du‘ā'ar-rasūli bainakum kadu‘ā'i ba‘ḍikum ba‘ḍā(n), qad ya'lamullāhul-lażīna yatasallalūna minkum liwāżā(n), falyaḥżaril-lażīna yukhālifūna ‘an amrihī an tuṣībahum fitnatun au yuṣībahum ‘ażābun alīm(un).
Даъвати Паёмбар (Муҳаммад)-ро дар байни худ мисли даъвати баъзе аз шумо ба баъзеи дигар нагиред. Албатта, Аллоҳ касонеро, ки дар байни шумо пинҳонӣ (ба дӯстони худ) паноҳ мебаранд, медонад, пас, касоне, ки аз фармони Паёмбари Ӯ саркашӣ мекунанд, бояд аз он битарсанд, ки ба озмоиш дучор шаванд ё ба азоби дардноке дучор шаванд.
اِنَّ الَّذِيْنَ يُنَادُوْنَكَ مِنْ وَّرَاۤءِ الْحُجُرٰتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
innal-lażīna yunādūnaka miw warā'il-ḥujurāti akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).
Дар ҳақиқат, аксари касоне, ки туро (Муҳаммад) аз беруни утоқат мехонанд, намефаҳманд.
وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوْا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lau annahum ṣabarū ḥattā takhruja ilaihim lakāna khairal lahum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Ва агар сабр мекарданд, то он даме, ки ту барои дидорашон берун омадӣ, барояшон беҳтар мебуд ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.