قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Acï (Hud) dhuknhom, "Ee yic, män ku gɔ̈th tënë Nhialic abï yïïn yök. Yïn kɔɔr ba teer wenë ɣɛn në rin (kä cït nhialic) cï yïn ku kɔc thɛɛrku cak yïn rot, naa cak tɔ̈u ke Allah këc wël lueel në këde yeen? Naa ye yeen, ke yï tïït! Ee yic, ɣɛn ëya tɔ̈u ke yïn në kɔc tɔ̈u ke tïït."
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Ku wën cï Mothe dhuk tënë kɔcke, ke cï puɔ̈u riääk ku cï puɔ̈u riääk ku lueel an, "Ye kärac yïndë kek ca looi ɣɔn ŋoot ɣɛn ke ɣɛn këc jäl! Ye wïc ba kë cï Bɛ̈nydu thɔn rɛɛc?" Mothe acï thöny (Torah) tääu piny ku dɔm nhom wënhde (Harun) ke thɛ̈l yeen tënë ye. (Harun) acï lueel, "O mɛnh de manhdiɛ̈! Kɔckë aacï ɣɛn tïŋ ke ɣɛn cïn riɛl ku acïk thiɔ̈k ke ɣɛn cï nɔ̈k, ku duɔ̈në kɔc man yïïn cɔk mit piɔ̈ɔ̈th në kë rɛɛc cï ɣɛn yök, ku duɔ̈në ɣɛn cɔk ye raan cie yic."
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
Ku wën cï gɔ̈th Mothith jäl, ke dɔm (dhuk) athör (Torah); Ku athörken yiic anɔŋic lööŋ ku käc puɔ̈u tënë kɔc riɔ̈ɔ̈c Bɛ̈nyden.
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
Ku dhuk Mutha tënë kɔcke ke cï puɔ̈u riääk ku cï puɔ̈u riääk. Acï (Moses) lueel, "O kɔckiɛ̈! Acï Bɛ̈nydu thɔn ë këpath? Ye thɛɛr ke män dït apɛi tënë we ka wïckë bï gɔ̈th Nhialic lööny wegup, yeŋö cï wek mändun ë män riɔ̈ɔ̈k?"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
Ku (tɔ̈ɔ̈u akököl de) Zun Nun (Jonah), ɣɔn cï yen jäl ke cï puɔ̈u riääk, ku ka cï tak lɔn cï ɣok käŋ bï riɔ̈ɔ̈c tënë yeen, ku ka cï bɛ̈n röök në kë rɛɛc yic apɛi, "Acïn jɔŋ dɛ̈t peei ee Yïn, Dhiëëth abï ya tɔ̈ tënë Yïn. Ee yic, ɣɛn ee raan töŋ de kɔc cï awɛ̈ɛ̈c looi."