قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Уи (Ҳуд) аҭак ҟаиҵеит: "Иҵабыргыҵәҟьаны, Анцәа иҟынтә ацәымӷреи агәыԥжәареи шәара ишәзыҟалоит. Шәара шәабдуцәеи шәареи шәхала ишәызшаз ахьӡқәа рзы шәсацәажәарц шәҭахума, Аллаҳ уи азы адыррақәа шааимҭазгьы? Ус акәзар, шәыԥшыз!
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Муса иуаажәлар рахь даныхынҳә, игәы ԥжәаны, илахь еиқәҵаны иҳәеит: «Сара сыҟамызт, закәытә ус бааԥсқәоу иҟашәҵаз! Моисеи ахсаала (Тора) ҵаҟа иқәиҵеит, иашьа (Ҳарун) ихы аанкыланы иара иахь днаганы дҩагылеит. (Ҳарун) иҳәеит: "Уа сан лԥа! Ажәлар сара сԥсыҽны срыԥхьаӡоит, сыршьырцгьы егьрыгымхеит, убри аҟнытә уаӷацәа срыцҳара азы ргәы ҟаумҵан, насгьы уаҩ гәаҟны сумҟаҵан".
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
Муса игәыԥжәара анҭынчха ашьҭахь, ахсаалақәа (Тора) игеит. Уи иҩымҭақәа рҿы зынцәа ицәшәо рзы амҩақәҵареи арыцҳашьареи ыҟоуп.
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
Нас Мыса игәы ԥжәаны, илахь еиқәҵаны иуаажәлар рахь дхынҳәит. Уи (Муса) иҳәеит: "Уа сыуаажәлар! Шәынцәа ажәа бзиа шәимҭаӡеи? Ауасиаҭ аамҭа шәара шәзы иаҳа идуума, мамзаргьы Анцәа игәыԥжәара шәықәҳарц шәҭахума, шәызлашәзеилагозеи?"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
Иугәалашәыршәа Зун Нун (Иона) иҭоурых, игәы ԥжәаны данца, усҟан игәы иаанагеит, ҳара ҳусқәа ҳцәыцәгьахом ҳәа, убри аҟнытә, даараӡа илахьеиқәҵагоу аҭагылазаашьаҿы дныҳәеит: «Уара уда анцәа дыҟам, Уара ухьӡ-иԥша уззааит.