وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
Ва ба моли ятим наздик нашавед, магар ба роҳи судмандтар, то он даме, ки ба синни балоғат расад. Ва паймона ва тарозуро ба адолат комил кунед. Мо касеро ба андозаи тавонаш бор намекунем. Вақте ки сухан мегӯед, ростгӯй бошед, ҳатто агар хешовандонатон бошад ва ба ваъдаи Худо вафо кунед. Ин аст, ки Худо шуморо ба ёд оред».
وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِيْنَۙ
wailul lil-muṭaffifīn(a).
Вой бар касоне, ки (дар андозагирӣ ва вазн) фиреб медиҳанд!
الَّذِيْنَ اِذَا اكْتَالُوْا عَلَى النَّاسِ يَسْتَوْفُوْنَۖ
allażīna iżaktālū ‘alan-nāsi yastaufūn(a).
(Яъне) одамоне, ки вақте аз каси дигар воя мегиранд, хоҳиш мекунанд, ки онро пур кунанд,
وَاِذَا كَالُوْهُمْ اَوْ وَّزَنُوْهُمْ يُخْسِرُوْنَۗ
wa iżā kālūhum au wazanūhum yukhsirūn(a).
ва вақте ки онҳо (барои дигарон) мечен кунанд ё вазн кунанд, кам мекунанд.