ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ
Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).
دا کتاب (قرآن) په کې هیڅ شک نشته، د پرهیزګارانو لپاره لارښوونه ده
فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ
fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).
د دوی په زړونو کې ناروغي ده، نو الله تعالی یې ناروغي زیاته کړه، او د دروغو ویلو له امله به دوی ته دردناک عذاب ورکړل شي.
اِنَّمَا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَارْتَابَتْ قُلُوْبُهُمْ فَهُمْ فِيْ رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُوْنَ
innamā yasta'żinukal-lażīna lā yu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhiri wartābat qulūbuhum fahum fī raibihim yataraddadūn(a).
په حقیقت کې هغه کسان چې له تا (محمد صلی الله علیه وسلم) څخه اجازه غواړي، یوازې هغه کسان دي چې په الله او د اخرت په ورځ ایمان نه لري، او د دوی زړونه شکمن دي، له همدې امله دوی تل په شک کې ډوب وي.
لَا يَزَالُ بُنْيَانُهُمُ الَّذِيْ بَنَوْا رِيْبَةً فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلَّآ اَنْ تَقَطَّعَ قُلُوْبُهُمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ
lā yazālu bun-yānuhumul-lażī banau rībatan fī qulūbihim illā an taqaṭṭa‘a qulūbuhum, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).
هغه ودانۍ چې دوی جوړه کړې وه تل د دوی په زړونو کې د شک لامل وه، تر دې چې د دوی زړونه مات شول. او الله تعالی پوه او حکمت والا دی.
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّعْبُدُ اللّٰهَ عَلٰى حَرْفٍۚ فَاِنْ اَصَابَهٗ خَيْرُ ِۨاطْمَئَنَّ بِهٖۚ وَاِنْ اَصَابَتْهُ فِتْنَةُ ِۨانْقَلَبَ عَلٰى وَجْهِهٖۗ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةَۗ ذٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِيْنُ
wa minan-nāsi may ya‘budullāha ‘alā ḥarf(in), fa in aṣābahū khairuniṭma'anna bih(ī), wa in aṣābathu fitnatuninqalaba ‘alā wajhih(ī), khasirad-dun-yā wal-ākhirah(ta), żālika huwal-khusrānul-mubīn(u).
او په انسانانو کې داسې کسان شته چې یوازې په څنډه کې د الله عبادت کوي؛ نو که هغه فضیلت ترلاسه کړي، نو مطمئن کیږي، او که هغه په ازمایښت کې راشي، نو بیرته ګرځي. هغه په دې نړۍ او آخرت کې له لاسه ورکوي. دا اصلي زیان دی.
تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍۢ بِاَمْرِ رَبِّهَا فَاَصْبَحُوْا لَا يُرٰىٓ اِلَّا مَسٰكِنُهُمْۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ
tudammiru kulla syai'im bi'amri rabbihā fa'aṣbaḥū lā yurā illā masākinuhum, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).
چا چې د خپل رب په امر هر څه تباه کړل، نو دوی (عادیان) په ځمکه کې پټ شول، یوازې د دوی د استوګنې ځایونه (نښې نښانې). موږ مجرمینو ته دا ډول سزا ورکوو.