وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
E (ricordâsi) cuant che Ibrahim al alçà lis fondazions dal Templi cun Ismail, (intant che al preave), "O nestri Signôr, acetâ (la caritât) di nô. Invezit, Tu sês l'Onni-Ascolt, Onni-Cognossint."
وَاِذْ بَوَّأْنَا لِاِبْرٰهِيْمَ مَكَانَ الْبَيْتِ اَنْ لَّا تُشْرِكْ بِيْ شَيْـًٔا وَّطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْقَاۤىِٕمِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż bawwa'nā li'ibrāhīma makānal-baiti allā tusyrik bī syai'aw wa ṭahhir baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-qā'imīna war-rukka‘is-sujūd(i).
E (ricordâsi), cuant che o vin metût Ibrahim tal puest de Cjase di Diu (disint), “No associâmi cun nuie e santificâ la mê cjase par chei che a circondavin, e par chei che a adorin e par chei che a si inclinin e a si prostran.