فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
نو د الله تعالی د فضل له امله، ته (محمد صلی الله علیه وسلم) د هغوی په وړاندې نرم وې. که ته سخت عمل وکړې او زړه یې سخت وي، نو خامخا به له هغو کسانو څخه ځان لرې کړي چې ستا شاوخوا دي. نو هغوی ته بخښنه وکړه او د هغوی لپاره بخښنه وغواړه، او په دې مسله کې ورسره مشوره وکړه. بیا، کله چې ته خپله اراده وکړه، نو په الله تعالی توکل وکړه. په حقیقت کې، الله تعالی هغه کسان خوښوي چې په هغه باندې توکل کوي.