حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
जाबे तक हमरऽ आज्ञा नै आबी गेलै आरू भट्ठी (रसोई) सें पानी निकली रहलऽ छेलै, हम्में कहलियऽ, "ओकरा (पात्र में) एक-एक (पशु) जोड़ी (नर-मादा) में भार डालऽ, आरू (साथ ही) अपनऽ परिवार के सिवाय वू लोगऽ के जे पिछला फरमान स॑ प्रभावित होय गेलऽ छै आरू (भार भी) वू लोगऽ के जे विश्वास करै छै।" पता चलै छै कि नूह के साथ कुछ ही विश्वासी छेलै।
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
अल्लाह काफिर, नूह के पत्नी आ लूत के पत्नी के लेल एकटा दृष्टान्त बनौलनि। दुनू हमर सेवक मे दू टा पुण्य सेवकक देखरेख मे अछि; तखन दुनू पत्नी अपन दुनू पति के संग धोखा केलक, मुदा दुनू पति अल्लाह के (अत्याचार) स कनिको मदद नहि क सकल; आ कहल गेल जे (दुनू पत्नी सँ) "अहाँ दुनू गोटे (नरक) जायबला सभक संग नरक मे जाउ।"