حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
Bis Eise Kommando koum an den Uewen (Kichen) Waasser erausgelooss huet, hu Mir gesot: "Lad all (Déier-)Paar (männlech a weiblech) an et (an d'Gefäss), an (och) Är Famill, ausser déi, déi vum viregten Uerder betraff waren, an (laad och) déi, déi gleewen." Et stellt sech eraus, datt et nëmme wéineg Gleeweger mam Noah goufen.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah huet e Parabel fir déi Ongleeweg erzielt, d'Fra vum Noah an d'Fra vum Lut. Béid sinn ënner der Opsiicht vun zwee fromme Dénger ënner Eise Dénger; duerno hunn déi zwou Fraen hir zwee Männer verroden, awer hir zwee Männer konnten hinnen net am mannsten virun der (Qual) vun Allah hëllefen; an et gouf (zu den zwou Fraen) gesot: "Gitt allebéid an d'Häll mat deenen, déi an (d'Häll) ginn."