حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
Fin à quande o Nòstro comando o l'é arrivou e a fornaxa (coxiña) a l'emetteiva de l'ægua, emmo dito: «Carreghe drento (o vaso) ògni cobbia de bestie (masccio e femina), e (ascì) a vòstra famiggia feua che quelli ch'en stæti corpii da-o decreto passou e (carreghe ascì) quelli che creddan». Se descoverze che gh’ea solo pöchi credenti co-o Noè.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah o l’à fæto unna parabola pe-i increduli, a moggê de Noè e a moggê de Lut. Tutti doî son sotta a supervixon de doî servitoî piæ tra i Nòstri servitoî; alloa e doe moggê an tradio i seu doî maii, ma i seu doî maii no poeivan aggiuttâli pe ninte da-o (tormento) de Allah; e s’é dito (a-e doe moggê): «Anæte tutte doe à l’inferno con quelli che van à (l’inferno)».