حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
Haduh ba ka hukum jong Ngi kan da wan bad ka tnum (kamra bam) ka la pynmih um, Ngi la ong, “To thep ha ka (ka khiew) uwei pa uwei u (mrad) arngut (shynrang bad kynthei), bad (kumjuh) ka iing ka sem jong phi lait noh tang kito kiba la shah ktah ha ka hukum kaba mynshuwa bad (thep ruh) ia kito kiba ngeit.” Ka paw ba ki don tang katto katne ngut ki bangeit ryngkat bad u Noah.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
U Allah u la thaw ia ka pharshi na ka bynta ki bym ngeit, ka tnga u Noah bad ka tnga u Lut. Baroh ar ki don hapoh ka jingpeit jong arngut ki shakri kiba riewblei hapdeng ki shakri jong Ngi; nangta ki arngut ki tnga ki la shet kylla ia ki arngut ki tnga jong ki, hynrei ki arngut ki tnga jong ki kim lah ban iarap ia ki wat tang khyndiat ruh na ka (jingpynshitom) jong U Allah; bad la ong (ha ki arngut ki tnga), “To leit baroh arngut sha dujok ryngkat bad kito kiba leit sha (dujok).”